Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sprostował z urzędu błąd rachunkowy w punkcie III sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17 w ten sposób, że w miejsce kwoty 340 (trzysta czterdzieści) złotych, wpisał kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że na skutek błędu rachunkowego, polegającego na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych, mylnie oznaczył kwotę należnych stronie skarżącej od organu kosztów postępowania. Należne skarżącemu koszty wynosiły 580 zł, a nie jak błędnie wskazano w punkcie III ww. wyroku 340 zł.
Pismem z dnia 2 marca 2018 r. T. M. (dalej jako: "skarżący") złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Regulacja art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") przewiduje rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się określonych uchybień. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Błędem rachunkowym jest błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia wyliczeń arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (B. Dauter, B. Gruszczyński,A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Błąd ten dotyczy zatem takich działań, które odbywają się na niekwestionowanych wartościach (sumach, liczbach), a jedynie ich wynik jest skutkiem nieprawidłowych obliczeń. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 P.p.s.a.).
Analizując niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wszystkie zarzuty podniesione w zażaleniu są uzasadnione. Przede wszystkim należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do prostowania wyroku, powołując się na treść art. 156 § 1 P.p.s.a. Jak bowiem wskazano powyżej przepis ten dopuszcza rektyfikację wyroku w sytuacji wystąpienia błędu rachunkowego. Taka okoliczność nie miała jednak miejsca w niniejszym przypadku. I choć Sąd pierwszej instancji uzasadniając sprostowanie błędu rachunkowego wyjaśnił, że wynikał on z błędnego zsumowania poszczególnych pozycji kosztowych, to Naczelny Sąd Administracyjny z tym poglądem się nie zgadza. Za słuszne Naczelny Sąd Administracyjny uznaje natomiast spostrzeżenia pełnomocnika skarżącego, który twierdzi, że Sąd pierwszej instancji orzekając o kosztach "posiadał błędne wyobrażenie co do obowiązującego prawa (sądził, że w sprawie obowiązują przepisy ustalające stawkę 240 zł, zamiast 480 zł)".
W sytuacji zaś, gdy Sąd zastosował niewłaściwą podstawę prawną zasądzenia kosztów postępowania, nie można przyjąć, że dopuścił się błędu rachunkowego. Tym samym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości sprostowania punktu III sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17, poprzez zmianę wysokości kosztów należnych skarżącemu. Odnosząc się jeszcze do treści uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że dokonując sprostowania postanowienia w zakresie kosztów Sąd pierwszej instancji powinien był precyzyjnie wyjaśnić, na czym ów błąd polega, tj. podnosząc, że błąd wynika z niewłaściwego zsumowania poszczególnych pozycji kosztowych, Sąd powinien był precyzyjnie wskazać, o które wartości chodziło, a także przedstawić sposób wyliczenia właściwej wysokości zasądzonych koszów.
Zgodzić się również należy z pełnomocnikiem skarżącej, że po wniesieniu zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zastosować trybu sprostowania orzeczenia. Art. 195 § 1 P.p.s.a. wyraźnie stanowi, że po wniesieniu zażalenia wojewódzki sąd administracyjny powinien przekazać je wraz z aktami sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że wystąpi przewidziana w § 2 ww. artykułu przesłanka uprawniająca ten sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Tym samym za niezgodne z prawem należało uznać wydanie postanowienia o sprostowaniu orzeczenia w zakresie kosztów, po uprzednim wniesieniu zażalenia na to rozstrzygnięcie.
Zważając na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.