Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 7 listopada 2014r., I SA/Ol 552/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sprostował oczywistą omyłkę pisarską i błąd rachunkowy w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 25 września 2014r. na stronie 19 w linijce trzeciej i drugiej od dołu w ten sposób, że w miejsce słów: "Zasądzona kwota 23.832 zł stanowi 30,9 % całości poniesionych kosztów." wpisał: "Zasądzona kwota 26.832 zł stanowi 36,4 % całości poniesionych kosztów."
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej i w jej konsekwencji błędu rachunkowego w uzasadnieniu wyroku z 25 września 2014r. na stronie 19 w linijce trzeciej i drugiej od dołu. Omyłkowo wskazano, bowiem 23.832 zł, jako kwotę zasądzonych do zwrotu kosztów postępowania, zamiast prawidłowej, zawartej w sentencji wyroku kwoty w wysokości 26.832 zł. W ocenie sądu nie ulega wątpliwości, że w wyroku (pkt III wyroku) zasądzono kwotę 26.832 zł, a w uzasadnieniu w sposób oczywiście błędny wymieniona została kwota 23.832 zł. Prawidłowa kwota została wymieniona w wyroku oraz że w uzasadnieniu nie jest dopuszczalna zmiana kwoty zasądzonej w sentencji wyroku. Omyłka ma więc charakter oczywisty. Konsekwencją powyższej oczywistej omyłki pisarskiej było przeprowadzenie błędnego działania arytmetycznego. Zasądzona wyrokiem kwota (26.832 zł) stanowi bowiem 36,4 % (a nie 30,9 %) ogólnej kwoty kosztów poniesionych przez stronę. Niekwestionowane łączne kwoty kosztów postępowania poniesione przez skarżącą wynosiły 73.698 zł.
2. W zażaleniu na powyższe postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie podniosło, że za oczywistą omyłkę nie można uznać powołanego w uzasadnieniu wyroku procentowego wskaźnika zasądzenia zwrotu części kosztów postępowania. Wskaźnik ten bowiem jest wynikiem uznania sądu przy "miarkowaniu" kosztów. Tym samym nie można się zgodzić ze stwierdzeniem, iż "Konsekwencją powyższej oczywistej omyłki pisarskiej było przeprowadzenie błędnego działania arytmetycznego."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Zażalenie jest zasadne.
Sprostowanie uzasadnienia wyroku w omówionym wyżej zakresie jest niedopuszczalne, przekracza bowiem ramy art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowano bowiem nie tylko kwotę podlegającą zwrotowi ale i procent ogólnej kwoty kosztów poniesionych przez stronę. Powyższy wskaźnik procentowy, jak wynika z treści uzasadnienia prostowanego rozstrzygnięcia, miał uzasadniać wysokość zasądzonych kosztów, podlegających zwrotowi pomiędzy stronami postępowania. Tym samym sąd pierwszej instancji dokonał w istocie ustaleń w zakresie orzekanej kwoty kosztów, dostosowując ją do treści rozstrzygnięcia zawartego w wyroku pkt III.
Podkreślenia wymaga, że podlegające prostowaniu rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 206 P.p.s.a. Treść tego przepisu pozwala na stwierdzenie, iż intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. Jednakże w razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lutego 2011 r., II FZ 8/11). Uzasadnienie powinno wskazywać jasno na spełnienie przesłanek warunkujących skorzystanie z miarkowania kosztów, zarówno w zakresie częściowego uwzględnienia skargi jak i okoliczności, które uznano za "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 P.p.s.a. Ponadto w uzasadnieniu sąd powinien wskazać kwotę zasądzonych kosztów jak i metodę ich obliczenia, w szczególności zatem powinien sprecyzować ogólną kwotę kosztów postępowania jak i sposób ich miarkowania.
Powyższe okoliczności świadczą o merytorycznej ocenie omawianej kwestii a nie o oczywistości błędu, jaki został popełniony przy ustaleniu zwrotu kosztów.
Z uwagi na powyższe zażalenie należało uznać za zasadne a przedmiotowe postanowienie wyeliminować z obrotu prawnego na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § P.p.s.a.