Uzasadnienie
Wobec nieprzyznania U.K. i A. K. (zwanymi dalej skarżącymi) prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów, skarżące zostały wezwane zarządzeniem z dnia 8 września 2017 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
W zażaleniu na zarządzeniu skarżące podniosły, że nie mają środków na uiszczenie wpisu bowiem żyją na skraju minimum socjalnego. Poza tym nie zgadzają się na płacenie daniny publicznej od braku zgody na płacenie kolejnej daniny publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej.
Z tego wynika, że podatnik – nie zgadzając się z wymiarem podatku, może odwołać się do sądu. Zgodnie z art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zatem – zgodnie z decyzją ustawodawcy – podatnik, chcąc zakwestionować "daninę publiczną" – jak to określiła skarżąca- musi uiścić opłatę. Jednocześnie zgodnie z art. 200 p.p.s.a. – w razie uwzględnienia skargi przez sąd przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Tym samym jeżeli sąd podzieli stanowisko skarżącej, to organ zwróci stronie uiszczony wpis. Jeśli w sporze z organem zarzuty strony są zasadne, to "płacenie daniny publicznej od zakwestionowania daniny publicznej" ma charakter tymczasowy.
W zakresie podniesionych argumentów, że skarżąca nie ma środków na uiszczenie wpisu bowiem żyje na granicy minimum socjalnego należy wskazać, że to są kwestie, które są badane przy rozpatrywaniu prawa pomocy. Postępowanie w tym zakresie zastało już przeprowadzone i wskazano, że z danych dostarczonych przez skarżące nie wynika by skarżące spełniały przesłanki pozwalające przyznać im prawo pomocy.
Odnosząc się do zakwestionowanego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu – wobec nieprzyznania prawa pomocy – należy ocenić je jako prawidłowe. Skarżące wniosły o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tym zakresie zostało zakończone w sposób odmowny zatem sąd powinien był ponownie wezwać skarżące o uiszczenie wpisu, co prawidłowo uczynił. W zarządzeniu sąd prawidłowo podał podstawę prawną, kwotę, określił termin do dokonania tej czynności i wskazał rachunek, na który należy przelać środki, jeżeli strona domaga się działania sądu. Zarządzenie było prawidłowe, zatem zażalenie jest niezasadne.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny wniesione zażalenie oddalił w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.