Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 207/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1521/09, odrzucające jego zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w sprawie wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 17 sierpnia 2009 r., Nr [...], w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
Powodem oddalenia zażalenia było niewskazanie przez jego autora, iżby WSA kwestionowanym postanowieniem naruszył prawo.
Na opisane postanowienie NSA R. W. wniósł zażalenie, które zostało odrzucone postanowieniem tego Sądu z 9 lipca 2010 r. 9 sierpnia 2010 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło kolejne zażalenie, którego przedmiotem były postanowienia z 26 maja i 9 lipca 2010 r.
R. W. domagał się w nim uchylenia obu postanowień w całości i załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi normami prawa. Norm tych nie wskazał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie na postanowienie z 28 stycznia 2010 r. zostało rozpoznane postanowieniem z 26 maja 2010 r.
Zażalenie na postanowienie NSA z 26 maja 2010 r. było niedopuszczalne i dlatego Sąd miał obowiązek je odrzucić.
Postępowanie sądowoadministracyjne zostało uregulowane postanowieniami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 168 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania; ustawa nie przewiduje bowiem możliwości zaskarżenia takich orzeczeń.
W takiej sytuacji wniesienie zażalenia na postanowienie z 9 lipca 2010 r. było niedopuszczalne, co obligowało Sąd do jego odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 180 i art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W żadnym związku ze sprawą nie pozostawały dowody dołączone do zażalenia.
Przedmiotem skargi do WSA było wskazane wyżej postanowienie SKO z 17 sierpnia 2009 r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, a nie sprawy związane z użytkowaniem nieruchomości.