Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 11 lutego 2013 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Z uzasadnienia zarządzenie wynika, że skarżący w dniu 20 października złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienia z opłaty kancelaryjnej). Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania przez referendarza sądowego wobec nieuzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie go na urzędowym formularzu. Po wniesieniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza skarżący, zarządzeniem doręczonym w dniu 2 stycznia 2013 r., został ponownie wezwany do złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania ale wezwania tego nie wykonał.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie S. S. wniósł o jego uchylenie podnosząc, że wnosił o zwolnienie z opłaty a nie udzielenie pomocy adwokackiej, zaś korespondencja z sądu dotyczyła tylko pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 270) dalej: p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie, zaś z art. 245 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Opłata kancelaryjna stanowi opłatę sądową (art. 212 § 1p.p.s.a.) a zatem zwolnienie z obowiązku jej ponoszenia, czego domaga się skarżący, stanowi przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei zgodnie z treścią art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie. Skoro więc skarżący, pomimo wezwania w zakreślonym terminie nie uzupełnił wniosku i nie złożył go na urzędowym formularzu (PPF), to prawidłowo został on pozostawiony bez rozpoznania. Ubocznie należy zauważyć, że wezwanie dotyczyło wniosku o przyznanie prawa pomocy a nie, jak to mylnie twierdzi skarżący w zażaleniu, pomocy prawnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.