Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 277/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek D. A. (dalej: "skarżąca") o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji wynika, że skarżąca, pomimo doręczenia jej w dniu 22 grudnia 2015 r. aktualnie obowiązującego formularza urzędowego (PPF) i zobowiązania do jego wypełnienia oraz nadesłania do sądu – w terminie 7 dni, nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na tymże formularzu w powyższym terminie. Niespełnienie zatem przez skarżąca powyższego wymogu formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy spowodowało brak możliwości nadania mu dalszego biegu, w tym możliwości rozważenia kwestii spełnienia przez stronę przesłanek przyznania prawa pomocy także w kontekście przedstawionych w drodze pisma procesowego z dnia 29 grudnia 2015 r. dodatkowych oświadczeń dotyczących jej stanu majątkowego (bądź ich braku) i skutkowało pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przedstawione przez skarżącą okoliczności (ciężki stan zdrowia matki, śmierć matki oraz dolegliwości zdrowotne skarżącej, poświadczone załączonym do wniosku zaświadczeniem lekarskim), pozostają bez wpływu na treść niniejszego postanowienia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez ograniczenie skarżącej uprawnienia do dochodzenia swoich praw przed sądem, a przede wszystkim formalistyczne, podejście do jej sytuacji w okresie przypadającym na uzupełnienie braków formalnych wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezłożenie wniosku w tej formie stanowi jego brak, którego nieuzupełnienie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania zgodnie z art. 257 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wobec niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy we wskazanej powyżej formie została wezwana do uzupełniania tego braku, w terminie wyznaczonym przez Sąd, poprzez wypełnienie załączonego do wezwania urzędowego formularza. Skarżąca została też pouczona o konsekwencjach niewykonania tego wezwania.
Należy zatem stwierdzić, iż wobec nienadesłania przez stronę skarżącą w wyznaczonym przez Sąd terminie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi był związany treścią art. 257 p.p.s.a. i prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeżeli nie została zachowana szczególna jego forma przewidziana przepisami p.p.s.a. (urzędowy formularz PPF).
Należy również przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, który stwierdził, że podnoszone przez skarżąca okoliczności rodzinne i zdrowotne, jakkolwiek są obiektywnie trudne życiowo dla skarżącej, to jednak pozostają bez wpływu na treść zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w związku z tym naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, zwłaszcza wobec możliwości ponowienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi na powyższe, wobec braku podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.