Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1136/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę L. P. (zwanego dalej "Skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 16 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 7 lipca 2017 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję.
Zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Powyższe wezwanie wysłane zostało na adres Skarżącego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki oraz wyjaśnień operatora pocztowego z dnia 16 listopada 2017 r., z powodu nieobecności adresata przesyłka została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 18 sierpnia 2017 r. i po raz drugi w dniu 28 sierpnia 2017 r. Przesyłka została wydana przez operatora pocztowego adresatowi w dniu 4 września 2017 r.
W piśmie z dnia 11 września 2017 r. (data stempla pocztowego) Skarżący podał wartość przedmiotu zaskarżenia, tj.1693 zł.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz wyjaśnień operatora pocztowego, z powodu nieobecności adresata przesyłka ta została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 18 sierpnia 2017 r. i po raz drugi w dniu 28 sierpnia 2017 r. Uwzględniając więc zasadę wynikającą z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") doręczenie uważa się za dokonane w dniu 1 września 2017 r., tj. z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Wprawdzie Skarżący odebrał powyższą przesyłkę w dniu 4 września 2017 r., jednakże fakt ten nie uchyla skutków doręczenia wynikających z powołanych wyżej przepisów.
Biorąc pod uwagę, że wezwanie zostało doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 1 września 2017 r., to siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w dniu 8 września 2017 r. WSA uznał, że Skarżący, nadsyłając w dniu 11 września 2017 r. odpowiedź na wezwanie Sądu, uczynił to po upływie ustawowego terminu. Oznacza to, że czynność ta jest bezskuteczna, co wynika z art. 85 p.p.s.a.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65- 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że na ich podstawie – wbrew faktom – uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu".
W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu.
Mając na uwadze regulację art. 73 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, że doręczenie nastąpiło dnia 1 września 2017 r. (pierwsze awizo z dnia 18 sierpnia 2017 r., drugie z dnia 28 sierpnia 2017 r.). Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku skargi upłynął więc w dniu 8 września 2017 r. i uzupełnienie braku w dniu 11 września 2017 r. było bez wątpienia czynnością dokonana po terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie ponownie podkreślić, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma i nie może mieć żadnego znaczenia dla liczenia terminu według wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a.
Na marginesie należy wskazać, że wydanie przesyłki po upływie 14 dni, o których mowa w art. 73 p.p.s.a. niewątpliwie było błędnym działaniem operatora pocztowego. Adresat przesyłki ma zaś prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Toteż wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że okoliczność wydania przesyłki po skutecznym doręczeniu w trybie fikcji doręczenia, co prawda nie niweluje skutku doręczenia, ale może stanowić okoliczność uzasadniającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania czy skargi. Przy czym skuteczność takiego wniosku zależna jest od uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania czy skargi nastąpiło bez winy strony.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
[pic]