Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 30 marca 2011 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 188/11 wezwał pełnomocnika strony skarżącej radcę prawnego G. D. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 3.539 zł od skargi O. spółki z o.o. w R. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 4 lutego 2011 r., nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od gier za miesiące od stycznia do czerwca 2010 r. Jako podstawę wezwania wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej jako: p.p.s.a.) oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193, dalej jako: rozporządzenie).
Na powyższe zarządzenie skarżąca spółka wniosła zażalenie zarzucając naruszenie § 1 pkt 4 i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wpisu stosunkowego, podczas gdy ze względu na charakter sprawy od skargi należny jest wpis stały.
Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i określenie wpisu stałego od skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca spółka podniosła, że zaskarżona w sprawie decyzja, której dotyczy wpis zawiera w istocie rozstrzygnięcie w sprawie wszczętej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Decyzja odmawiająca zwrotu nadpłaty nie daje podatnikowi żadnych uprawnień ani nie nakłada obowiązków. Od tego typu decyzji należny jest wpis stały, a nie wpis stosunkowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Sąd podziela w pełni stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 139/11 i stwierdza, że nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się przecież konkretnej kwoty tyle tylko, że w odróżnieniu od decyzji wymiarowej nakładającej obowiązek zapłaty, kwota ta została już uiszczona, a w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty podatnik kwestionując wysokość zapłaconego podatku ubiega się o jego zwrot.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie należny wpis od skargi winien zostać wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia, jako wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Ponadto w sprawie ostatecznie określono stronie zobowiązanie podatkowe.
Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, można chociażby wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r., I FZ 175/08 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponieważ w tej sprawie organy podatkowe utrzymały w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 16 listopada 2010 r. określające zobowiązanie podatkowe w podatku od gier w łącznej kwocie 353.829 zł, należny wpis od skargi, wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia, wynosi 3.539 zł (1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł) i taka też kwota została wskazana w zaskarżonym zarządzeniu przewodniczącego wydziału.
Warunkiem zastosowania zdania pierwszego art. 231 p.p.s.a. i pobrania wpisu stosunkowego jest istnienie związku bezpośredniego pomiędzy decyzja będącą przedmiotem skargi a należnością pieniężną. Decyzja pozostaje w bezpośrednim związku z należnością pieniężną, jeżeli wynika z niej wprost obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej. W zdaniu pierwszym art. 231 p.p.s.a. chodzi o akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną albo stwierdzające jej istnienie bądź nieistnienie.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.