Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 marca 2010 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał A. C. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł stosownie do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej: p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) zw. dalej: Rozporządzeniem.
Zarządzenie to wykonano w dniu 30 marca 2010 r., zaś pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono stronie w dniu 6 kwietnia 2010 r.
Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie wnosząc o jego zmianę i określenie, że wpis sądowy od wniesionej skargi wynosi 100 zł zgodnie z § 1 pkt 1 Rozporządzenia.
W uzasadnieniu strona podkreśliła, że wniesiona skarga dotyczy określenia zobowiązania podatkowego na łączną kwotę 265 zł wobec czego od skargi winien być naliczony wpis stosunkowy wynikający z § 1 Rozporządzenia. Skarżąca powołała się na treść ust. 2 i ust. 3 § 1 Rozporządzenia.
Reasumując strona podkreśliła, że skoro we wniesionej skardze została określona należność pieniężna objęta zaskarżonym aktem w sprawie winien być pobrany wpis stosunkowy na podstawie § 1 pkt 1 Rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu zostały określone w Rozporządzeniu. W orzecznictwie podkreśla się, że wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) tę należność (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I FZ 239/08, LEX nr 493823).
Decydujące znaczenie dla ustalenia należnej opłaty sądowej w rozpatrywanej sprawie ma okoliczność, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 stycznia 2010 r. w przedmiocie odpowiedzialności płatnika w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 265 zł. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest więc odpowiedzialność płatnika w podatku od czynności cywilnoprawnych.
Zgodnie z art. 30 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm) płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Z kolei na mocy § 5 Ordynacji podatkowej przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika.
W związku z powyższym w orzecznictwie podkreśla się, że warunkiem uznania, że niepobranie podatku obciąża płatnika, jest wykluczenie winy podatnika. Dopiero wówczas organ podatkowy – stwierdzający taki stan rzeczy we wszczętym postępowaniu podatkowym – wydaje decyzję określającą wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku, o którym mowa w art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej. W przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek odpowiedzialności wydaje się decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika. Zgodnie podkreśla się, że zastosowanie regulacji z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej (odpowiedzialność płatnika) poprzedzone więc powinno przeprowadzeniem odpowiedniego postępowania w omawianym przedmiocie.
Okoliczność więc, że w sprawie zaskarżona została decyzja o odpowiedzialności płatnika w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 265 zł nie może spowodować, co podnosi strona w zażaleniu, że powinien mieć w sprawie zastosowanie § 1 pkt 1 Rozporządzenia określający wysokość wpisu stosunkowego.
Warto również podkreślić, że przy niskiej kwocie zaległości podatkowej, jak ma to miejsce w sprawie, określony na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia wpis stały w kwocie 500 zł przewyższa wpis stosunkowy, który byłby obliczony od tej zaległości, okoliczność ta jednak nie może decydować o wysokości wpisu. Ponadto nie jest trudno wyobrazić sobie sytuacje, gdy zaległość podatkowa będzie wielokrotnie wyższa niż w omawianym przypadku. Rozważenia w tym zakresie na tle wysokości wpisu sądowego dotyczącego umorzenia zaległości podatkowej podjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 października 2009 r. o sygnaturze akt II FPS 2/09.
W świetle przedstawionych uwag zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2010 r. należało uznać za odpowiadające prawu. Kontrolowane zarządzenie określało prawidłowo kwotę należnego wpisu od skargi, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się przez stronę do wezwania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia kwestionowanego w zażaleniu zarządzenia.
Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia bezzasadności zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji