Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt I Sa/Gd 1093/13, odrzucił wniosek W. J. – nazywanego dalej "Skarżącym", o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem 4 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił sporządzenia uzasadnienia, ponieważ Skarżący złożył wniosek po upływie terminu. W dniu 8 listopada 2013 r. pozostawiono w skrzynce odbiorczej Skarżącego awizo. Z adnotacji pocztowej wynika, że Skarżący odebrał przesyłkę 28 listopada 2013 r. W dniu 4 grudnia Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", pismo zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 22 listopada 2013 r. (doręczenie zastępcze). Skoro, zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. termin do złożenia wniosku upłynął 29 listopada 2013 r., wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić jako spóźniony (art. 88 P.p.s.a.).
W zażaleniu Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 87 § 1 oraz art. 88 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione po upływie przewidzianego terminu. Skarżący argumentował, że termin do wniesienia wniosku rozpoczyna bieg od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu. Jego zdaniem, termin ten należało liczyć od daty, w której odebrał przesyłkę, czyli 28 listopada 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem pozostawienie wniosku przez Sąd pierwszej instancji bez rozpoznania było zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ustalił moment, w którym rozpoczął swój bieg termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym.
Słusznie powołał się w tym względzie na art. 73 P.p.s.a., który reguluje instytucję doręczenia zastępczego. Z przepisów tych wynika, że nieodebraną, mimo skutecznego awizowania, w 14-dniowym terminie przesyłkę uznaje się za doręczoną z ostatnim dniem tego terminu. Ponieważ ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie, wynika jednoznacznie, że złożono ją w placówce pocztowej w dniu 8 listopada 2013 r. i tego dnia po raz pierwszy została awizowana, sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w tym właśnie dniu rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin na odebranie przesyłki. Ponieważ adresat nie odebrał przesyłki w terminie, sąd słusznie uznał przesyłkę za doręczoną w ostatnim dniu tego terminu, czyli 22 listopada 2013 r. Należy się przy tym zgodzić ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że późniejszy fakt rzeczywistego odbioru postanowienie nie miał znaczenia prawnego.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że termin do złożenia wniosku upłynął 29 listopada 2013 r. W konsekwencji, jako zgodne z prawem ocenić należy rozstrzygnięcie sądu, który uznał w zaskarżonym postanowieniu, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony już po terminie.
Wobec uznania, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.