Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r., I SA/Lu 695/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie L.B. na postanowienie z dnia 25 sierpnia 2010r. w sprawie ze skargi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 9 lipca 2010r.
- 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę L.B.
W dniu 31 sierpnia 2010 r. skarżący wniósł pismo, które określił jako "Wniosek w sprawie wycofania i umorzenia postanowienia i uzasadnienia /.../ z dnia 25 sierpnia 2010r.", z którego wynika, że uważa postanowienie, o którym mowa wyżej, za wydane z naruszeniem przepisów prawa i jego uprawnień procesowych.
W dniu 8 września 2010r., w wykonaniu zarządzenia przewodniczącej Wydziału, skarżący wezwany został do usunięcia braków powołanego pisma, w tym przez jednoznaczne i jasne wskazanie żądania pisma lub jego charakteru procesowego (w szczególności, czy jest to skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 25 sierpnia 2010r., czy też pismo o innym charakterze).
W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że pismo to jest zażaleniem na postanowienie z dnia 25 sierpnia 2010r.
- 3. Uzasadniając wydane postanowienie sąd powołując się na art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. – wskazał, że przepisy ustawy nie przewidują prawa do zaskarżenia zażaleniem postanowienia o odrzuceniu skargi. Zgodnie z art.173 § 1 p.p.s.a. od takiego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna. W ocenie sądu pismo skarżącego nie mogło być, niezależnie od jego określenia przez stronę, uznane za skargę kasacyjną w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie spełnia ono wymogów opisanych w art.176 i art.175 p.p.s.a. Dlatego zażalenie, jako niedopuszczalne sąd odrzucił.
- 4. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 5. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Jak wynika z treści art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Zatem trafnie zauważył w zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji powyższy, że przepis nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia o odrzuceniu skargi.
Zgodnie natomiast z art. 173 § 1 p.p.s.a. w takiej sytuacji dostępnym środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna, która musi jednak spełniać wymogi stawiane przez ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednym z nich jest obowiązek sporządzenia tego pisma przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem (lub w określonych sytuacjach przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego lub osoby określone w art. 175 § 2 p.p.s.a).
Zasadnie zatem sąd doszedł sąd do wniosku, że wniesione przez skarżącego pismo nie mogło stanowić skargi kasacyjnej bowiem uchybiało warunkom stawianym przez art. 175 i art. 176 p.p.s.a.
Z tych też przyczyn wniesione przez podatnika zażalenie należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.