Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lipca 2012 r. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 18 czerwca 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 25 stycznia 2012 r. w przedmiocie ustalenia podatku rolnego na 2012 r. w kwocie 15,00 zł.
Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał A. B. do nadesłania dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem celem doręczenia ich uczestnikom postępowania sądowego oraz do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 21 września 2012 r. skarżący zwrócił się do sądu o dokonanie odpisów skargi oraz wysłanie ich uczestnikom postępowania. Pismo to zostało potraktowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżącemu został wysłany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF) zawierający wezwanie do wypełnienia go w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił wniosek skarżącego z dnia 21 września 2012 r. bez rozpoznania wobec niewypełnienia nadesłanego formularza. W konsekwencji, zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2012 r., wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie dwóch odpisów skargi w kwocie 20 zł. Wobec nieuiszczenia przez stronę wymaganej opłaty, zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2013 r., sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek strony z dnia 21 września 2012 r. w części dotyczącej sporządzenia odpisów skargi bez rozpoznania.
Na powyżej powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, wskazując w uzasadnieniu, iż nie jest w stanie opłacić kwoty 20 zł za ksero i wniósł o zwolnienie w całości od konieczności ponoszenia opłat, gdyż jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku i leczy się swoimi metodami, nie chodząc do lekarzy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata sądowa. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3 powołanego przepisu, które w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co w rozpatrywanej sprawie nastąpiło 25 stycznia 2013 r. (k. 26). Należną opłatą w rozumieniu powyżej powołanego przepisu jest opłata uiszczona w wysokości wynikającej z unormowań rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
W rozpoznawanej sprawie strona postępowania już po doręczeniu jej wezwania przewodniczącego do nadesłania odpisów skargi, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych. Prawidłowo zatem przewodniczący wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, dopiero po uprawomocnieniu się zarządzenia z dnia 7 listopada 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, wezwał go do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie dwóch odpisów skargi. Sytuacja materialna skarżącego nie ma wpływu na wykonanie wezwania do uiszczenia opłaty, gdyż jedynie ewentualne postanowienie sądu zwalniające skarżącego od kosztów sądowych mogłoby uczynić takie wezwanie bezprzedmiotowym (por. postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2008 r., I OZ 534/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie sądu, skoro w wezwaniu doręczonym skarżącemu w dniu 11 stycznia 2013 r. wskazano pouczenie, iż nieuiszczenie należności we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania, a termin ten bezskutecznie upłynął 18 stycznia 2013 r. to wnioskowi z dnia 21 września 2012 r. w części dotyczącej sporządzenia odpisów skargi nie można było nadać dalszego biegu, o czym prawidłowo przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym zarządzeniu z dnia 25 stycznia 2013 r.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.