Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia O. R. (dalej: skarżąca, strona) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 21 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 347/16, w którym odrzucono jej zażalenie na postanowienie tego Sądu z 2 czerwca 2016 r. odrzucające zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z 10 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że postanowieniem z 2 czerwca 2016 r. odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z 10 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, z uwagi na sporządzenie jej przez skarżącą bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Pismem z 22 czerwca 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z 2 czerwca 2016 r.
Zarządzeniem z 27 czerwca 2016 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od ww. zażalenia. Zażalenie, które od tego zarządzenia wniosła skarżąca, oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FZ 464/16.
Pomimo ponownego wezwania skarżąca nie uiściła wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zażalenie podlega odrzuceniu z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą w terminie należnego od niego wpisu. Sąd wskazał, że prawomocnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 czerwca 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od ww. zażalenia w wysokości 100 zł. Wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącej na powyższe zarządzenie, pismem z 9 sierpnia 2016 r. została ona ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia w przedmiotowej sprawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczono skutecznie 17 sierpnia 2016 r., wobec czego wskazany w nim termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upłynął w dniu 24 sierpnia 2016 r. (środa). W tym czasie skarżąca nie uiściła wpisu od zażalenia.
Skarżąca wniosła od tego postanowienia zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W niniejszej sprawie prawomocnie zostało przesądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FZ 464/16, że od zażalenia skarżącej z 22 czerwca 2016 r. należny jest wpis stały w wysokości 100 zł.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca mimo prawidłowego wezwania jej do uiszczenia wpisu na podstawie prawomocnego zarządzenia Sądu pierwszej instancji z 27 czerwca 2016 r. wpisu tego nie uiściła.
Jak stanowi art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a skutkiem jej nieuiszczenia w przypadku zażalenia jest jego odrzucenie.
Skoro skarżąca w niniejszej sprawie nie uiściła w terminie stosownego wpisu mimo prawidłowego wezwania, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącej na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Nie jest również zasadny zarzut skarżącej dotyczący składu sądu, w którym wydano zaskarżone postanowienie; nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa oczekiwanie skarżącej, by postanowienia na posiedzeniu niejawnym wydawane były przez "cały skład wojewódzkiego sądu administracyjnego". Jak prawidłowo wyjaśniono skarżącej w piśmie z 20 października 2016 r., na podstawie art. 16 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego. Z przepisu tego wynika więc, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w prawidłowym składzie.
Bezzasadny jest również zarzut skarżącej sprowadzający się do oczekiwania, by sąd w zaskarżonym postanowieniu rozpoznał jej sprawę co do meritum. Postanowienie to dotyczy bowiem zagadnienia proceduralnego ubocznego w stosunku do głównego przedmiotu sporu i nie mogło rozstrzygać skargi skarżącej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.