Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2024 r., I SA/Po 24/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 10 listopada 2023 r., w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2017 r. oraz zwrócił uiszczony wpis.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 stycznia 2024 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 1 lutego 2024 r. W konsekwencji termin na opłacenie skargi upływał 8 lutego 2024 r. Tymczasem skarżący opłacił skargę 9 lutego 2024 r. Stąd Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego wniósł o jego uchylenie podnosząc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 i § 4 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do oceny podniesionego zarzutu należy przede wszystkim przypomnieć, że powodem odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było nieuiszczenie wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 stycznia 2024 r., wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym terminie i zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego, doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 1 lutego 2024 r. (k. 40 akt). Z potwierdzenia rejestru opłat sądowych WSA w Poznaniu wynika, że wpis został uzupełniony w dniu 9 lutego 2024 r. (k. 41 akt). W związku z powyższym słusznie Sąd pierwszej instancji zauważył, że uiszczenie wpisu nastąpiło po upływie wskazanego w zarządzeniu terminu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Ustawodawca formułując dyspozycję art. 220 § 3 P.p.s.a. zawarł w niej jednoznaczny obowiązek sądu w przypadku ziszczenia się okoliczności zawartych w hipotezie normy, tj. nieuiszczenia wpisu. Bezskuteczny upływ terminu wskazanego w prawidłowo doręczonym wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi stanowił zatem w tej sprawie przesłankę do odrzucenia skargi.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu w przedmiocie naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 i §4 P.p.s.a. "poprzez niezasadne odrzucenie skargi bez merytorycznego zbadania, czy stron a skarżąca ponosi winę za uchybienie terminowi do uzupełniania braków formalnych, czy fiskalnych skargi", Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jest ona bezpodstawna. Pełnomocnik Skarżącego formułuje twierdzenia co do prawidłowości zastosowania przywołanych norm w kontekście braku zawinienia strony w uiszczeniu wpisu po terminie oraz okoliczności, iż opóźnienie wynosiło jeden dzień. Pełnomocnikowi formułującemu powyższe zarzuty zdaje się umykać okoliczność, iż w treści przepisu, który był podstawą odrzucenia skargi, nie ma mowy o przesłance zawinienia ani o czasie trwania uchybienia terminowi. Innymi słowy, sąd, z uwagi na treść art. 220 § 3 P.p.s.a. stwierdziwszy bezskuteczny upływ terminu do wniesienia wpisu ma obowiązek odrzucić skargę i to niezależnie od ewentualnego braku zawinienia strony w dokonaniu czynności.
Sąd może się zająć zagadnieniem badania zawinienia strony na innym etapie postępowania - w postępowaniu wpadkowym w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, które jest wszczynane na wniosek strony, o czym pełnomocnik skarżącego, będący pełnomocnikiem profesjonalnym, zdaje się w swojej argumentacji jednak zapominać.
Z uwagi na powyższe twierdzenia zawarte w zażaleniu nie mogły się przyczynić do podważenia oceny, że sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował normy wskazane w podstawie jego rozstrzygnięcia i odrzucił skargę.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.