Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 795/17) z dnia 26 lutego 2018 r. w sprawie ze skargi S.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 czerwca 2017 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym odrzucił zażalenie.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 10 października 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Po rozpoznaniu sprzeciwu Sąd, postanowieniem z dnia 8 stycznia 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Następnie pismem z dnia 5 lutego 2018 r. skarżący złożył zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Wskazał, że skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 8 stycznia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 października 2017 r. Tym samym zażalenie z dnia 5 lutego 2018 r., jako niedopuszczalne, należało odrzucić.
Na opisane wyżej postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym domagał się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy. W jego ocenie brak było podstaw do odrzucenia zażalenia bowiem było ono zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.
Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w myśl art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem p.p.s.a. przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego. Natomiast mając na uwadze treść art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. I tak też uczynił Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2018 r., którym utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 października 2017 r.
Błędem Sądu pierwszej instancji było przy doręczeniu odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2018 r. pouczenie strony (k. 46 akt sądowych) o przysługującym jej prawie wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Co też strona uczyniła. Jednakże nie miało to wpływu na prawidłowość postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2018 r. Okoliczność taką należy rozpatrywać jedynie w kategoriach błędnego pouczenia, co już nie ma wpływu na wynikającą z przepisów prawa niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego, odmawiające stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. W tych warunkach istniały podstawy do zastosowania art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., a tym samym odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 stycznia 2018 r.
Z tych względów, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.