Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.
Sąd wskazał, że wymieniona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 14.08.2019 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał więc z dniem 13.09.2019 r. (piątek), jednakże przesyłka zawierająca skargę została nadana w placówce pocztowej dopiero w dniu 16.09.2019 r. Wobec wniesienia skargi po terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) skargę tę odrzucił.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wnosząc o jego uchylenie podniósł, że skarga została wniesiona w terminie, gdyż 30-dniowy termin upływałby w dniu 14.09.2019 r., jednakże ze względu na fakt, iż dzień ten był dniem wolnym od pracy, zgodnie za art. 83 § 2 P.p.s.a. termin ten uległ wydłużeniu do następnego dnia po dniach wolnych od pracy, a więc do poniedziałku - 16.09.2019 r. Termin do wniesienia skargi został zatem zachowany i nie było podstaw do jej odrzucenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższy termin ma charakter terminu prekluzyjnego, co oznacza, iż sąd administracyjny uwzględnia jego upływ z urzędu i z tej przyczyny, w razie jego przekroczenia, odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Zasada obliczania terminów procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym zawarta została w art. 83 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż termin oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem art. 83 § 2 P.p.s.a. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 111 ustawy z dnia 23.04.1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U.2019 r., poz. 1145, dalej: K.c.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Z kolei, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Stosownie zaś do art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy za niezasadną należy uznać argumentację zaprezentowaną w zażaleniu, jako opartą na błędnym uznaniu, iż termin do wniesienia skargi upływał dopiero w dniu 14.09.2019 r. (sobota), bowiem – jak trafnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny – upływał on już dnia 13.09.2019 r. Należy bowiem uwzględnić, że sierpień ma 31 dni, toteż trzydziestodniowy termin rozpoczynający swój bieg dnia 14.08.2019 r., upływał już w dniu 13.09.2019 r., a nie dopiero dnia 14.09.2019 r., jak błędnie przyjmuje skarżący (tak byłoby wówczas, gdyby termin był miesięczny, a nie trzydziestodniowy, gdyż wówczas zgodnie z art. 112 K.c. kończyłby się z upływem dnia, który datą odpowiada jego początkowemu dniowi). Skoro zatem dzień 13.09.2019 r. nie przypadał na sobotę ani dzień ustawowo wolny od pracy, był ostatnim dniem do wniesienia skargi, a skoro przesyłkę zawierającą tę skargę nadano w placówce pocztowej dopiero w dniu 16.09.2019 r., oznacza to, że terminu do wniesienia skargi nie dochowano. Obligowało to więc Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia tej skargi.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie skarżącego.