Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 27 stycznia 2015 r., I SA/Ke 620/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z 4 września 2014 r. w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie, nie budzi zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku o przywrócenie terminu, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w treści art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej: "P.p.s.a.". Oceniając podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, sąd stwierdził, że nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu. Nie wykazano bowiem, że w okresie od 18 listopada 2014 r. do 24 listopada 2014 r. zaistniały niezależne od strony skarżącej przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie. Z przytoczonych przez pełnomocnika skarżącego argumentów wynika, że przeszkodą uniemożliwiającą jego mocodawcy dotrzymanie terminu było niezrozumienie treści wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi wynikające z nieznajomości prawa.
Zdaniem sądu, powyższe argumenty nie usprawiedliwiają uchybienia terminu. Treść wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi jest jednoznaczna i określa wyraźnie jakie braki formalne skargi skarżący powinien usunąć i w jaki sposób. Prawidłowe odczytanie wezwania nie wykracza poza granice zwykłej staranności i nie wymaga znajomości prawa. Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 P.p.s.a., gdyż z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu.
W związku z powyższym, w ocenie sądu pierwszej instancji, uprawnionym jest twierdzenie, że skarżący nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw, jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Przy dołożeniu należytej staranności, skarżący był w stanie dopełnić swoich obowiązków i uzupełnić braki skargi w terminie.
- 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
3. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy niedochowanie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie, która występuje z wnioskiem o przywrócenie terminu spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 tej ustawy. Kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. Strona powinna przy tym wykazać, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W niniejszej sprawie skarżący jako powód uchybienia terminu w wykonaniu wezwania sądu, tj. uzupełnienia braków formalnych skargi wskazał niezrozumienie treści wezwania sądu. Należało podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek pozwalających przyjąć brak jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi, zasadna jest także argumentacja w tym względzie. Analiza wezwania do usunięcia braków skargi wraz z zawartym w nim pouczeniem wykazała, iż zostało ono skonstruowane prawidłowo, precyzyjnie i czytelnie. Do jego właściwej interpretacji i zrozumienia nie jest zatem wymagane posiadanie fachowej wiedzy prawniczej oraz znajomość przepisów prawa.
Skarżący prawidłowo odczytał wezwanie sądu w części zawierającej pouczenie o możliwości skorzystania z prawa pomocy, natomiast pominął je lub zlekceważył w części dotyczącej usunięcia braków skargi. Takie zachowanie jednoznacznie świadczyło o braku staranności skarżącego w wykonaniu wezwania sądu, co wykluczało zastosowanie wobec niego możliwości, o której mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a. - przywrócenia uchybionego terminu.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.