Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 725/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 17 października 2014 r. nr... w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.
2. Uzasadniając postanowienie WSA wskazał, że w złożonej skardze podatniczka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej wniosek ten jest zasadny, ponieważ ewentualne uwzględnienie skargi skutkowałoby wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji. W ocenie wnioskodawczyni decyzja ta de facto narusza przepisy prawa i godzi w jej interesy, ponieważ podatniczka spełniła wszelkie wymagania nałożone ustawą, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. W konsekwencji uwzględnienia wniosku organ nie musiałby zaś dokonywać zwrotu kwoty nałożonej na podmiot skarżący. Zdaniem wnioskodawczyni wykonanie decyzji na obecnym etapie może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności wniosek ten w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji.
- 3. W zażaleniu na to postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i powtórzyła swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczne jest przy tym wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia okoliczności, które spowodują zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na zawarte w tym przepisie sformułowanie określające przesłankę możliwości wstrzymania wykonania decyzji bez poparcia przypuszczeń strony konkretnymi faktami.
Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza zaś, że Sąd pierwszej lub drugiej instancji w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby odgadywać, czego obawia się strona. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia NSA z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącej. Nie przedstawiła ona bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację – nie podała, jaka rzeczywista znaczna szkoda miałaby zaistnieć oraz jakich nieodwracalnych skutków spodziewa się skarżąca. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można natomiast utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak zdaje się rozumieć to skarżąca, bowiem świadczenie pieniężne ze swej natury jest zwrotne. Argumentacja skarżącej zawarta we wniosku i zażaleniu jest więc czysto teoretyczna i nie świadczy o zajściu choćby jednej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Co prawda skarżąca wskazała we wniosku na jedną z tych przesłanek (niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), jednak w żaden sposób tego nie uzasadniła. Tymczasem decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (vide postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, orzeczenia.nsa.gov.pl.). W zdaniu pierwszym art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazano, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Oznacza to, że sąd może udzielić ochrony tymczasowej zawsze, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nie tylko, gdy strona udowodni we wniosku, że niebezpieczeństwo takie zachodzi. Nie oznacza to jednak, że sąd miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).
Samo przekonanie strony o słuszności wniesionej skargi nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, kwestia zasadności skargi nie podlega zresztą na obecnym etapie ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedmiotem postępowania zażaleniowego jest bowiem jedynie postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadność skargi będzie zaś oceniał właściwy Sąd pierwszej instancji.
- 5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.