Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r. wezwano B. sp. z o.o. z siedzibą w W. – nazywanej dalej "Spółką", do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie sądu z dnia 7 listopada 2012.
Pismem z dnia 7 lutego 2013 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem spółki, z powodu niekonstytucyjności wyboru Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Przewodniczący nie miał prawa do wykonywania tej funkcji, gdyż nie mógł wykonywać zawodu sędziego. W prawie występuje ponadto luka w postaci braku zasad zgłoszenia protestu przeciwko ważności wyboru prezydenta, a dodatkowo w ustawie brak trybu rozpatrywania petycji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w analizowanej sprawie podnoszone w zażaleniu przez Spółkę okoliczności, mające mieć wpływ na ważność wyborów Prezydenta Rzeczpospolitej, nie mieszczą się w katalogu przesłanek powodujących nieważność postępowania zawartych w art. 183 § 2 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". W świetle zaś art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "p.u.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów i podejmuje uchwały wyjaśniające zagadnienia prawne oraz rozpoznaje inne sprawy należące do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy innych ustaw; nie jest zatem władny badać w toku postępowania sądowoadministracyjnego kwestii formalnej poprawności zatwierdzenia wyborów na Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej.
Natomiast Sąd Najwyższy jest organem władzy sądowniczej, powołanym do rozpoznawania protestów wyborczych oraz stwierdzania ważności wyborów do Sejmu i Senatu oraz wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a także ważności referendum ogólnokrajowego i referendum konstytucyjnego (art. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym – Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze. zm.).
Nie mają z niniejszą sprawą nic wspólnego ani kwestia uregulowania zasad zgłaszania do SN protestów wyborczych, ani kwestia trybu rozpatrywania petycji. Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji, by do tych zagadnień się odnosić.
W zakresie zaś zasadności zaskarżonego zarządzenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem określił i wezwał skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Stosownie bowiem do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący Wydziału ma zatem obowiązek wezwać skarżącego aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych - 100 złotych.
Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.