Uzasadnienie
Pismem z 9 sierpnia 2018 r. H. N.-S. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 3 lipca 2018 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Z uwagi na brak odnotowania wpływu środków pieniężnych tytułem wpisu sądowego od skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 września 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia brakującego wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. W reakcji na powyższe odrębnym pismem skarżąca zawnioskowała o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1002/18, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach w wyniku rozpoznania wniosku H. N.-S. (dalej: skarżąca) o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 3 lipca 2018 r. odmówił przyznania prawa pomocy.
W reakcji na powyższe skarżąca wywiodła sprzeciw, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznając środek zaskarżenia jako sąd drugiej instancji, postanowieniem z 11 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.
Wobec wyczerpania trybu instancyjnego w zakresie postępowania w przedmiocie prawa pomocy, pismem z 14 stycznia 2019 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 19 września 2018 r. poprzez uiszczenie zaległego wpisu od skargi.
Do 25 lutego 2019 r. nie zarejestrowano w sądzie wpływu środków pieniężnych od skarżącej. W dacie 7 lutego 2019 r. skarżąca wystosowała odpowiedź na pismo z 14 stycznia 2019 r. oraz zażalenie na postanowienie Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z 11 stycznia 2019 r.
Postanowieniem z 25 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 8 marca 2019 r., skarżąca zaskarżyła kwestionowane postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska ponownie wskazała, iż ma trudną sytuację materialną, która uzasadniała wystąpienie o przyznanie prawa pomocy, podkreślając przy tym, iż dochowała wszystkich wymogów formalnych koniecznych do rozpoznania skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest wyłącznie ocena prawidłowości wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś postanowienie tegoż sądu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż rzeczone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach bez uiszczenia należnej opłaty, po wyczerpaniu trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, niewątpliwym pozostaje fakt, iż skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania tejże prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi, toteż prawidłowo została wezwana do uregulowania należności. Korespondencja sądowa zawierająca rzeczone wezwanie z zarządzeniem została skarżącej skutecznie doręczona 31 stycznia 2019 r., zaś termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upływał tejże 7 lutego 2019 r. Do dnia wydania kwestionowanego postanowienia brakująca opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.