Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 grudnia 2016 r. P. K. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r., które w wyniku jego zaskarżenia przez skarżącego zostało utrzymane w mocy postanowieniem tego sądu z dnia 10 lipca 2017 r.
W związku z wyczerpaniem trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy oraz wobec uprawomocnienia się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, skarżący pismem z dnia 22 września 2017 r. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia poprzez uiszczenie należnego wpisu. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 13 października 2017 r. Do dnia 23 listopada 2017 r. nie odnotowano w sądzie wpływu środków od skarżącego.
Wobec bezskutecznego upływu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kwestionowanym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r. odrzucił skargę, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Skarżący wywiódł od tego postanowienia zażalenie, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Skarżący uważa, że nie został prawidłowo wezwany do zapłaty wpisu sądowego, dlatego wezwanie nie powinno wywierać skutków prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ tego terminu powoduje jej odrzucenie.
Skoro skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu administracji publicznej, to wobec nieuiszczenia wpisu od pisma inicjującego postępowanie zasadnie został wezwany do uregulowania należnej opłaty zarządzeniem Przewodniczącego z 10 marca 2017 r. Ze względu na zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy i uprawomocnienie się zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu zarządzenie to podlegało wykonaniu, co nakładało na sąd obowiązek wezwania skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 10 marca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, sąd prawidłowo obowiązek ten wypełnił.
W zażaleniu skarżący zarzuca, że wezwanie go do uiszczenia wpisu było wadliwe pod względem formalnym. Nie wyjaśnia jednak, na czym ‒ w jego przekonaniu ‒ wadliwość ta polegała. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pismo z 22 września 2017 r. wzywające skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 marca 2017 r. było sformułowane prawidłowo, nie zawierało ani uchybień materialnych, ani formalnych; zostało również prawidłowo doręczone w dniu 13 października 2017 r. Powyższa okoliczność jest bezsporna w sprawie i nie była kwestionowana przez skarżącego. Od wskazanej daty należało zatem liczyć bieg 7-dniowego terminu do uiszczenia wpisu, który upłynął 20 października 2017 r. Skoro skarżący nie uczynił zadość prawomocnemu zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. i nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, jej odrzucenie było zasadne.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.