Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 251/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił J. S. zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 13 sierpnia 2015 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji wskazał, że Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 12 grudnia 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., jednocześnie zawnioskował o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata.
Skarżący został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a.") o dane dotyczące udokumentowania stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych (k. 28). Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy, a WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. oddalił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Skarżący spóźnił się z zażaleniem na przedmiotowe postanowienie, w konsekwencji czego Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015 r. odrzucił zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd odwoławczy postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. o sygn. II FZ 745/15 oddalił zażalenie Jana Surowca na odrzucenie zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 5 listopada 2015 r. Skarżący ponowił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata, nie uiszczając żądanej opłaty.
Wniosek ten zakwalifikowano jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 13 lipca 2015 r. Sąd I instancji przedstawił treść art. 165 p.p.s.a. i stwierdził, że Skarżący nie wskazał na okoliczności, które mogłyby zostać ocenione w taki sposób, że uzasadniałyby wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 13 lipca 2015 r. Załączone do pisma dokumenty w postaci kserokopii skierowania do szpitala i karty informacyjnej z leczenia szpitalnego pozostają w ocenie Sądu I instancji bez wpływu na ocenę wniosku, a poza tym znajdują się one w aktach sprawy i tym samym zostały już uprzednio ocenione przez Sąd. W rezultacie nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności powodujące zmianę stanowiska od tego, które WSA zajął w powoływanym już postanowieniu z dnia 13 lipca 2015 r. Zdaniem Sądu I instancji argumentacja podnoszona przez Skarżącego, a mająca przemawiać za przyznaniem mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, nie uległa żadnej zmianie i w dalszym ciągu Skarżący powoływał się na wyjątkowe trudności finansowe, apelując o zrozumienie, pozostając jednocześnie biernym na dotychczasowe wezwania o wykazanie trudnej sytuacji np. poprzez przedstawienia dochodów jego gospodarstwa domowego.
W ocenie WSA w Rzeszowie, okoliczności podnoszone przez Skarżącego zostały już wzięte pod uwagę poprzednio i nie doszło do zmiany sytuacji w sprawie, umożliwiającej uznanie, że obecnie Skarżący wykazał się przesłankami z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł pismo zatytułowane "zażalenie i odwołanie". Skarżący ponownie wskazał, że występuje i występował o przyznanie adwokata z urzędu i zwolnienie z kosztów sądowych w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji zasadnie przywołał treść art. 165 p.p.s.a. i stwierdził, że przepis ten stwarza możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie. Przy czym uzależnia to od zmiany okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Skarżący wywodząc ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które przemawiałyby za przyznaniem tego prawa. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo odmówił zmiany prawomocnego postanowienia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.