Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 610/09 - powołując jako podstawę prawną regulację zawartą w art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej w skrócie: p.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; zw. dalej w skrócie: Rozporządzeniem) - wezwał J. N. do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 lutego 2009 r. w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Zarządzenie to wykonano w dniu 27 kwietnia 2009 r., zaś pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2009 r.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie go z obowiązku uiszczenia kwoty wpisu.
Skarżący podkreślił, że w postanowieniu z dnia 18 lutego 2009 r. pouczono go, że przysługuje mu prawo do wniesienia skargi. W postanowieniu tym nie było mowy o konieczności uiszczania wpisu od skargi. Zdaniem skarżącego Sąd utrudnia mu postępowanie poprzez nakładanie na niego obowiązku uiszczenia wpisu od skargi i tym samym sprawa jest kierowana na "boczne tory i jest to niczym innym jak zniechęceniem pokrzywdzonych do dochodzenia swoich naruszonych praw przed sądem". Nie ma merytorycznego uzasadnienia bezwarunkowej konieczności uiszczania kwoty wpisu od skargi na bezprawne działanie organu administracyjnego.
Następnie podkreślono, że kierowanie sprawy przez sądy "na drogę wniosków o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie służy nieskrępowanemu, sprawiedliwemu i jawnemu rozpatrzeniu sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki" narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może być uwzględnione, ponieważ zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, a skarżącego prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu. Skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, a więc zasadnie wysokość wpisu określono w oparciu o powołany w zarządzeniu § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym wpis stały wynosi 100 zł.
W związku z powyższym, Przewodniczący Wydziału prawidłowo wezwał stronę do opłacenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (odpisu zarządzenia), pod rygorem jej odrzucenia. Podstawę prawną takiego działania stanowiły (poza w.w. przepisami) art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (§ 1). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).
Kwestionowane zarządzenie zawiera także stosowne pouczenia zarówno o terminie opłacenia wpisu i rygorze nieuiszczenia tej opłaty.
W związku z powyższym nie ma żadnych podstaw do tego by twierdzić, że zaskarżone zarządzenie było niezgodne z prawem
Do pozostałych okoliczności podnoszonych w treści zażalenia w tym złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd pierwszej instancji nie może się odnieść na obecnym etapie postępowania. Przedmiotem kontroli w chwili obecnej jest bowiem prawidłowość działania Przewodniczącego Wydziału I WSA we Wrocławiu w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu.
Podkreślić ponadto należy, że w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.