Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącego W. B. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej "rozporządzenie w sprawie wysokości wpisu sądowego").
W zażaleniu na to zarządzenie W. B. zarzucił:
- 1. rażącą dysproporcję pomiędzy określoną kwotą wpisu sądowego a wartością kwoty należności objętej zaskarżonym aktem,
- 2. błędne zastosowanie wpisu stałego zamiast stosunkowego,
- 3. błędne ustalenie przedmiotu skargi, którym nie jest podatek, lecz danina publiczna oraz
- 4. niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wysokości wpisu sądowego.
W konkluzji żalący domagał się zmiany wysokości wpisu na kwotę 0,31 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega uwzględnieniu.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zasadniczego zarzutu podniesionego przez skarżącego w zażaleniu, a mianowicie do stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie powinien zostać pobrany wpis stosunkowy, a nie wpis stały od skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Wpis ma charakter stosunkowy, gdy jego wysokość obliczana jest według procentowego wskaźnika w zależności od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, lub stały, gdy jego wysokość odzwierciedla określona kwota, zróżnicowana w zależności od przedmiotu zaskarżonego aktu albo rodzaju czynności, która ma zostać podjęta przez sąd. W związku z powyższym to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić.
W niniejszej sprawie W. B. wniósł skargę na decyzję uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej i umarzającą postępowanie. Spór, w jaki wdała się strona, sprowadza się zatem de facto do zakwestionowania prawidłowości uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji i umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie. Kontrola sprawowana przez sąd administracyjny ogranicza się w takim przypadku do zbadania przesłanek warunkujących wydanie przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), ewentualnie do stwierdzenia innych uchybień procesowych. Spór w niniejszej sprawie jest w też sporem co do prawa, skoro organ pierwszej instancji uznał, iż podstawą stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej są przepisy Ordynacji podatkowej, podczas gdy organ odwoławczy, kwestionując taki pogląd wskazał, iż podstawy zwrotu należy poszukiwać w przepisach ustawy o opłacie skarbowej, która nie przewiduje możliwości naliczania odsetek, tak jak domagał się tego skarżący.
Określając przedmiot sprawy nie można jednocześnie pomijać faktu, iż decyzja poddana kontroli sądowoadministracyjnej wydana została w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej w kwocie 10 zł. Implikacją wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji uchylającej i umarzającej postępowanie było pozbawienie skarżącego podstawy prawnej zwrotu opłaty skarbowej. Zatem przedmiot sprawy miał związek ze świadczeniem pieniężnym, co uzasadniało pobranie od złożonej skargi wpisu stosunkowego.
Stosownie do treści § 1 pkt 1 powoływanego wyżej rozporządzenia w sprawie wysokości wpisu sądowego wpis stosunkowy, przy wartości przedmiotu zaskarżenia do 10.000 zł, wynosi 4% tej wartości, nie mniej jednak niż 100 zł. Ponieważ należność pieniężna, której dotyczy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to kwota 10 zł, wobec tego skarżący powinien uiścić minimalną kwotę wpisu, to jest 100 zł. Podkreślić jednocześnie należy, iż fakt dysproporcji pomiędzy wartością przedmiotu zaskarżenia a wysokością opłaty sądowej nie ma znaczenia przy ustalaniu wartości należności sądowych. Sposób określania wysokości opłat sądowych regulują przepisy rozporządzenia nie dając Sądowi możliwości modyfikacji ustalonych w nim zasad.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.