Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 156/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art.257 i art.261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek W. S. o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Sądu I instancji, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, wyznaczony w wezwaniu (z dnia 2 marca 2009 r.) pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, upłynął z dniem 13 marca 2009 r. Tymczasem strona złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 20 marca 2009 r. a więc - jak skonstatował Sąd I instancji - po upływie 7-dniowego terminu określonego w wezwaniu.
W zażaleniu skarżący podniósł, że istnieje możliwość do przedłużenia siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stronie postępowania sądowoadministracyjnego przysługuje uprawnienie do ubiegania się o prawo pomocy. Może być jej przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art.245 § 1 p.p.s.a.) na jej wniosek, złożony w toku postępowaniu lub przed jego wszczęciem (art. 243 § 1 p.p.s.a.). Ustawodawca określił dane, jakie strona winna podać we wniosku, zastrzegł również, iż wniosek taki musi być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Wzór tego formularza został określony w wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 256 p.p.s.a. rozporządzeniu Rady Ministrów. Wniosek złożony w innej formie pozostawia się bez rozpoznania (nie bada się jego merytorycznej zasadności - art. 257 p.p.s.a.). Strona, która złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w innej niż przepisana formie, winna być wezwana do złożenia wniosku na formularzu w terminie 7 dni, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. i pouczona o rygorze związanym z niezastosowaniem się do tego wezwania.
Osobie fizycznej sąd obowiązany jest doręczyć wraz z wezwaniem druk odpowiedniego formularza. W tej sprawie pozostaje poza sporem, iż skarżący został wezwany przez Sąd do złożenia tego wniosku w przepisanej prawem formie, pouczony o skutkach niezastosowania się do zarządzenia, doręczono mu też formularz PPF. Wezwanie wraz z formularzem doręczono mu 6 marca 2009 r. (karta 14 akt WSA). Skarżący nie zastosował się do żądania Sądu w terminie wynikającym z ustawy. Złożył bowiem ów wniosek 20 marca 2009 r., a zatem z przekroczeniem siedmiodniowego terminu zakreślonego przez Sąd. Termin, który wyznaczył Sąd pierwszej instancji w wezwaniu jest terminem ustawowym, który nie może być skracany i przedłużony. Jeżeli z przyczyn od strony niezależnych termin ten nie może być zachowany, służy stronie ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków. Wobec tego Sąd pierwszej instancji nie mógł przychylić się do prośby strony zawartej w piśmie z dnia 13 marca 2009 r. o przedłużenie terminu do złożenia wniosku na urzędowym formularzu o 7 dni.
Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, iż postanowienie z dnia 20 kwietnia 2009 r., pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jest zgodne z prawem. Słusznie została zastosowana norma prawna wynikająca z cytowanego art. 257 p.p.s.a. oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie mógł odnieść się merytorycznie do wniosku strony o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.