Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 5 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1101/08 Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wezwała P. C. – C. do uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 marca 2008 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku od spadków i darowizn.
W zażaleniu skarżący domagał się zmiany zarządzenia i ustalenia wysokości należnej opłaty sądowej na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 (100 zł) bądź § 2 ust. 6 (200 zł) powołanego wyżej rozporządzenia.
P. C. – C. argumentował, że przedmiotem jego skargi nie była ani wysokość podatku, ani rozłożenie na raty zaległości podatkowej lecz kontrola zgodności z prawem działań podejmowanych przez organy administracji skarbowej i samorządowej, które oparły się na fałszywym stanie faktycznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Poza sporem na gruncie niniejszej sprawy pozostaje fakt, że wpisem należnym od skargi wniesionej przez P. C. – C. jest wpis stały (por. art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Strona nie kwestionuje bowiem charakteru opłaty sądowej lecz jedynie jej wysokość.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w zażaleniu wywody są całkowicie nieuzasadnione. Niezależnie od argumentacji prezentowanej w skardze nie może ulegać wątpliwości, że skarżący zmierza do podważenia i wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia odmawiającego rozłożenia na raty zaległości w podatku od spadków i darowizn.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, w sprawach skarg na decyzje w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych pobiera się wpis stały ustalany na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 9/08, niepubl., postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II FZ 816/06, niepubl.). W tego typu przypadkach mamy bowiem do czynienia ze sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, to jest sporem, który pozostaje w związku z zobowiązaniem podatkowym ciążącym na stronie.
Wskazywane przez skarżącego jako podstawa obliczenia należnej opłaty sądowej przepisy § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia nie znajdują zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Pierwszy z nich dotyczy wpisu od skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, drugi zaś precyzuje wysokość wpisu w sprawach skarg niewymienionych w § 2 ust. 1-5. Żadna z powołanych regulacji nie może być zatem uwzględniona w razie wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej.
W świetle przedstawionych uwag uznać należy, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.