Uzasadnienie
P.K.- dalej "skarżący" - wniósł skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2017 r. skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało mu doręczone dnia 13 marca 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. (k. 17 akt sądowych). W odpowiedzi na zarządzenie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2017 r., wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Na ww. postanowienie skarżący złożył sprzeciw, po rozpoznaniu którego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 10 października 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 43 akt sądowych).
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 8 listopada 2017 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 lutego 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 28 listopada 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 46 akt sądowych). Skarżący do 14 grudnia 2017 r. nie uiścił należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy informacja z 19 grudnia 2017 r. (k. 47 akt sądowych).
Wobec bezskutecznego upływu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kwestionowanym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. odrzucił skargę, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Skarżący wywiódł od tego postanowienia zażalenie, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Skarżący uważa, że nie został prawidłowo wezwany do zapłaty wpisu sądowego, dlatego wezwanie nie powinno wywierać skutków prawnych. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ tego terminu powoduje jej odrzucenie.
Skoro skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu administracji publicznej, to wobec nieuiszczenia wpisu od pisma inicjującego postępowanie zasadnie został wezwany do uregulowania należnej opłaty zarządzeniem Przewodniczącego z 23 lutego 2017 r. Ze względu na zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy i uprawomocnienie się zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu zarządzenie to podlegało wykonaniu, co nakładało na sąd obowiązek wezwania skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 23 lutego 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, sąd prawidłowo obowiązek ten wypełnił.
W zażaleniu skarżący zarzuca, że wezwanie go do uiszczenia wpisu było wadliwe pod względem formalnym. Nie wyjaśnia jednak, na czym ‒ w jego przekonaniu ‒ wadliwość ta polegała. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pismo z 14 listopada 2017 r. wzywające skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23 lutego 2017 r. było sformułowane prawidłowo, nie zawierało ani uchybień materialnych, ani formalnych; zostało również prawidłowo doręczone w dniu 28 listopada 2017 r., zatem termin rozpoczął swój bieg następnego dnia po dniu doręczenia wezwania tj. w dniu 29 listopada 2017 r. Powyższa okoliczność jest bezsporna w sprawie i nie była kwestionowana przez skarżącego. Od wskazanej daty należało zatem liczyć bieg 7-dniowego terminu do uiszczenia wpisu, który upłynął 5 grudnia 2017 r. Skoro skarżący nie uczynił zadość prawomocnemu zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2017 r. i nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, jej odrzucenie było zasadne.
Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny albowiem art. 209 p.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości w przypadku postępowania wpadkowego, toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.