Uzasadnienie
II FZ 263/09
UZASADNIENE
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn.akt I SA/Kr 780/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2007 r. odrzucające skargę kasacyjną i zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 22 października 2007 r.
Skarżąca w zażaleniu wskazała, że zostało ono wydane niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym, naruszając rażąco podstawowe Prawa Człowieka. Wskazując powyższe, wniosła uchylenie postanowienia w całości, wydanie postanowienia z obowiązującym prawem oraz określenie składu sędziowskiego zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji z 14 grudnia 2007 r. odrzucające skargę kasacyjną i zażalenie podatniczki. Przyczyną dorzucenia było wniesienie w sposób nieprawidłowy środka zaskarżenia – pisma te nie zostały sporządzone przez wymaganego przepisami pełnomocnika profesjonalnego. W tej sytuacji wniesione na takie postanowienie zażalenie podlega opłacie stałej z § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Nie jest ono zwolnione z wpisu sądowego, słusznie zatem sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z 14 grudnia 2007 r.
Prawidłowo do uiszczenia wpisu została wezwana skarżąca, ponieważ zgodnie z art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Słusznie zatem, Sąd zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę i w żaden sposób WSA w Krakowie postępując zgodnie z przepisami prawa nie naruszył ani prawa krajowego, wspólnotowego ani podstawowych Praw Człowieka.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a.