Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek E. K. o wyłączenie składu orzekającego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 października 2013 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych.
We wniosku o wyłączenie od orzekania składu Sądu orzekającego w sprawie skarżąca podniosła, że w jej opinii w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć sprawę w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, tj. sprawę o sygnaturze akt III SA/Wa 2922/13, a następnie orzec w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych. W uzasadnieniu podniesiono również, iż sprawę należy rozpatrzyć pod kątem niesłusznego zarzucenia Skarżącej nieuczciwości, przejawiającą się uznaniem, że zaległości podatkowe są już faktem.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek skarżącej nie zawiera argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziów wskazanych we wniosku w rozpoznaniu sprawy. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej nie uzasadnia wyłączenia sędziów składu orzekającego z mocy samego prawa (art. 18 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) lub na wniosek (art. 19 P.p.s.a.).
W zażaleniu na wskazane postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, podnosząc, że występują inne przesłanki przemawiające za wyłączeniem składu sędziowskiego w niniejszej sprawie niż te, które wynikają z art. 18 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przedstawiła argumentację przemawiającą za rozpoznaniem w pierwszej kolejności sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego (sygn. akt III SA/Wa 2905/13).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 19 P.p.s.a., wyłączenie sędziego na wniosek strony następuje wówczas, gdy zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Przepis ten, łącznie z art. 18 P.p.s.a., ustanawia instytucję wyłączenia sędziego, będącą gwarancją procesową zasady obiektywizmu i bezstronności, a więc gwarancją tego, że rozstrzygnięcie w sprawie zawisłej przed sądem nie będzie determinowane przez osobiste zapatrywania, uprzedzenia lub interesy osoby je wydającej. Stosownie zaś do treści art. 20 P.p.s.a., strona składająca wniosek o wyłączenie sędziego obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny.
W rozpoznawanej sprawie WSA w Warszawie zasadnie oddalił wniosek skarżącej, ponieważ ta nie uprawdopodobniła przesłanek wyłączenia sędziów, odwołując się głównie do jednej okoliczności – a mianowicie ustalenia kolejności spraw rozpoznawanych z udziałem strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Subiektywne przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, nie może być uznane za okoliczność uzasadniającą wyłączenie sędziego. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego "wątpliwości co do bezstronności sędziego muszą mieć charakter realny, a nie tylko potencjalny. Nie mogą one wynikać tylko z subiektywnego przekonania strony, ale z istnienia ważnych powodów, które obiektywnie potwierdzają istnienie okoliczności, wskazanych w art. 19 P.p.s.a." (por. postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2012 r., I OZ 490/12).
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca, zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu, nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia żądania. Za taką okoliczność nie można uznać podnoszonego przez stronę skarżącą argumentu, że kolejność rozpoznania spraw w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym powoduje, że skład sędziowski "stawia tezę o zaległościach podatkowych Skarżącej".
Ponadto, słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w dniu 28 lipca 2014 r. sędziowie WSA: Artur Kot, Ewa Radziszewska – Krupa, Bożena Dziełak złożyli do akt sprawy oświadczenia z których wynika, że nie zachodzą okoliczności w rozumieniu przepisów art. 18 i art. 19 P.p.s.a., z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do ich bezstronności przy orzekaniu w tej sprawie. Z oświadczeń tych jednoznacznie wynika, że nie istnieje okoliczność tego rodzaju w odniesieniu do ww. sędziów, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w sprawie. Skarżąca nie podważyła skutecznie wiarygodności tych oświadczeń, wobec czego, jakkolwiek nie przesądza ono o kierunku rozstrzygnięcia, stanowi istotny argument za oddaleniem wniosku. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wyłączenia sędziego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji