Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 2703/17) w sprawie ze skargi P. L. sp. z o.o. z siedzibą w S., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 5 czerwca 2017r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wniosek zawarła w skardze skierowanej do Sądu.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym odmówiono przyznania uprawnienia w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za maj 2012 r. oraz umorzenia odsetek za zwłokę od powstałych zaległości w tym podatku. Ponadto zaskarżoną decyzją umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległego podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę za październik 2012 r. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), postanowił odrzucić przedmiotowy wniosek.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków dla spółki. Skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżąca spółka zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania w tej sprawie jest natomiast odmowa rozłożenia na raty zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za maj 2012 r. oraz umorzenia odsetek za zwłokę od powstałych zaległości w tym podatku, a nie decyzja wymiarowa w tym podatku. To zaś powoduje, że decyzja taka nie może być - z uwagi na jej charakter - przedmiotem wstrzymania wykonania, bowiem nie podlega ona wykonaniu. Skoro organ podatkowy odmówił przyznania podatnikowi ulgi, konsekwencją tej decyzji jest wyłącznie to, że podatnik nie może z ulgi skorzystać. Obowiązek świadczenia w postaci zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynika ze złożonych przez podatnika deklaracji podatkowych albo decyzji organu określającej prawidłową wysokość tego zobowiązania, a nie z decyzji odmawiającej przyznania ulgi.
To jedynie do decyzji wymiarowej mogłaby odnosić się instytucja wstrzymania wykonania decyzji, bowiem to ta decyzja byłaby źródłem obowiązku nałożonego na spółkę. Decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, dlatego też nie jest możliwe rozważanie, czy korzystnym dla podatnika (tj. chroniącym przed wyrządzeniem znacznej szkody bądź przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków) będzie wstrzymanie jej wykonania. Nie jest bowiem możliwe zweryfikowanie skutków "wykonania" decyzji oddalającej wniosek o przyznanie ulgi pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a co za tym idzie, zastosowanie instytucji uregulowanej w tym przepisie.
W konsekwencji za prawidłowe należy uznać postanowienie Sądu pierwszej instancji, odmawiające spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne należało oddalić w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a