Uzasadnienie
P. K. wniósł skargę na powołane w sentencji postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z 27 października 2016 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 4 kwietnia 2017 r. Starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z 12 czerwca 2017 r., po rozpoznaniu sprzeciwu, Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Na podstawie zarządzenia z 4 grudnia 2017 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 18 stycznia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skierowano na adres skarżącego tj.: ul. J.D. [...], [...] G. Mimo dwukrotnego awizowania przesyłki, nie została ona odebrana z urzędu pocztowego. W konsekwencji, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "p.p.s.a.") przesyłka uznana została za doręczoną w trybie zastępczym w dniu 22 grudnia 2017 r. Zakreślony w wezwaniu termin upływał więc w dniu 29 grudnia 2017 r. Z ewidencji księgowej dotyczącej opłat sądowych wynika, że według stanu na dzień 25 stycznia 2018 r., nie zidentyfikowano wpłaty wpisu od skargi do niniejszej sprawy.
Wobec bezskutecznego upływu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kwestionowanym postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. odrzucił skargę, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Skarżący wywiódł od tego postanowienia zażalenie, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Skarżący uważa, że nie został prawidłowo wezwany do zapłaty wpisu sądowego, dlatego wezwanie nie powinno wywierać skutków prawnych. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ tego terminu powoduje jej odrzucenie.
Skoro skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu administracji publicznej, to wobec nieuiszczenia wpisu od pisma inicjującego postępowanie zasadnie został wezwany do uregulowania należnej opłaty zarządzeniem Przewodniczącego z 18 stycznia 2017 r. Ze względu na zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy i uprawomocnienie się zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu zarządzenie to podlegało wykonaniu, co nakładało na sąd obowiązek wezwania skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 18 stycznia 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, sąd prawidłowo obowiązek ten wypełnił.
W zażaleniu skarżący zarzuca, że wezwanie go do uiszczenia wpisu było wadliwe pod względem formalnym. Nie wyjaśnia jednak, na czym ‒ w jego przekonaniu ‒ wadliwość ta polegała. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pismo z 19 września 2017 r. wzywające skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 19 września 2017 r. było sformułowane prawidłowo, nie zawierało ani uchybień materialnych, ani formalnych; zostało również prawidłowo doręczone w trybie zastępczym w dniu 22 grudnia 2017 r. Powyższa okoliczność jest bezsporna w sprawie i nie była kwestionowana przez skarżącego. Skoro skarżący nie uczynił zadość prawomocnemu zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2017 r. i nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, jej odrzucenie było zasadne.
Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny albowiem art. 209 p.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości w przypadku postępowania wpadkowego, toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.