Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2009 r. o sygn. I SA/Po 3/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 oraz art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) - oddalił wniosek R. Z. o wstrzymanie egzekucji w sprawie ze skargi R. Z. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 października 2008 r., nr [...], w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego.
2. Uzasadniając postanowienie, WSA w Poznaniu wskazał, że w skardze na w.w. postanowienie Dyrektora IS utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia 25 lipca 2008 r., nr [...], w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego, nr [...], obejmującego zaległości z tytułu nie uiszczonego podatku VAT za grudzień 2007 r. w kwocie należności głównej 3.056 zł wraz z odsetkami za zwłokę, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie egzekucji. Zdaniem skarżącego, wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a organ egzekucyjny lub organ nadzoru może w drodze postanowienia wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Powołując art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a., WSA wskazał, że podziela pogląd doktryny i orzecznictwa, według którego możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej jedynie w odniesieniu do aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Jeżeli chodzi o postępowanie egzekucyjne, to przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być jedynie wydane w tym postępowaniu postanowienia, na które służy zażalenie. Oznacza to, że sąd może podjąć orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tylko w odniesieniu do tych postanowień, natomiast żądanie wstrzymania czynności egzekucyjnych nie może zostać uwzględnione, ponieważ nie są one objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2005 r., OZ 1592/04, nie publ.).
3. Zażalenie od w.w. postanowienia WSA w Poznaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, domagając się uchylenia postanowienia WSA w Poznaniu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając zażalenie, podniesiono, że w licznych środkach zaskarżania skarżący uzasadniał motywy podejmowanych działań oraz wskazywał na złą kondycję finansową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Jak słusznie zwrócił uwagę WSA w Poznaniu, przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być jedynie wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia, na które służy zażalenie. Należy z tego wnioskować, że sąd może podjąć orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tylko w odniesieniu do tych postanowień, natomiast żądanie wstrzymania "egzekucji" nie może zostać uwzględnione, ponieważ czynności egzekucyjne nie są objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2007 r. o sygn. II FSK 989/07, nie publ.).
- 4. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.