Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 116/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2015 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca złożyła stosowny wniosek, w którym podniosła, iż w sytuacji gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji jako niezgodnej z przepisami prawa materialnego, uiszczenie zobowiązania w określonej wysokości mogłoby narazić Spółkę na szkodę, zwłaszcza, że sytuacja finansowa B. sp. z o.o. jest aktualnie bardzo trudna. WSA w Poznaniu rozpatrując wniosek stwierdził, że nie został on odpowiednio uzasadniony, z tego względu nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji.
Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie w którym wniesiono o zmianę postanowienia poprzez orzeczenie wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego wg norm przepisanych. Pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do orzeczenia wstrzymania wykonalności decyzji z uwagi na niewskazanie trudnej sytuacji Skarżącej. W uzasadnieniu podniesiono, że w momencie złożenia skargi, Skarżąca nie dysponowała stosownymi dokumentami. Spółka podkreśliła, że takie dokumenty jak bilans za 2015 r., rachunek zysków i strat są w trakcie sporządzania przez dział księgowości.
Niezwłocznie po sporządzeniu, dokumentacja zostanie nadesłana. W załączeniu do zażalenia Spółka przedstawiła aktualny raport kasowy, dowód zajęcia rachunku bankowego Spółki przez komornika, zajęcia komornicze nieruchomości należących do Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie. Podkreślić należy, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje automatycznego udzielenia ochrony tymczasowej w przypadku, gdy dochodzone są należności pieniężne w określonej wysokości. Wręcz przeciwnie, ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd nie tylko wiedzą na temat tego, jaka kwota jest dochodzona, ale przede wszystkim konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy i poparcia ich przez stronę dowodami w postaci dokumentów źródłowych.
Dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż Spółka zobowiązana była do przedstawienia pełnej sytuacji majątkowo – finansowej, natomiast we wniosku ograniczyła się jedynie do przywołania treści art. 61 § 3 p.p.s.a. i lakonicznego stwierdzenia, że jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Nie zostały przedstawione żadne dokumenty, które odzwierciedlałyby sytuację majątkową Skarżącej. W rezultacie słuszne było rozstrzygnięcie Sądu I instancji, którym to odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu podkreślić należy, że stosowne dokumenty powinny zostać dołączone do wniosku, tak aby Sąd I instancji miał realną możliwość ocenienia sytuacji finansowej Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie jest środkiem odwoławczym od orzeczenia Sądu I instancji, co oznacza, że służy ono zainicjowaniu kontroli prawidłowości tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można w zażaleniu przedstawiać nowej argumentacji oraz załączać do niego materiału dowodowego, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w I instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia w postępowaniu zażaleniowym nowych argumentów i przedstawiania nowych dowodów na poparcie wniosku zaprzecza funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stałby się podmiotem ponownie oceniającym wniosek.
Na marginesie należy zauważyć, że Skarżąca w sytuacji posiadania odpowiedniej dokumentacji może wystąpić z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, stwierdzić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest zatem w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.