Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt I SA/GL 229/09, odmówił R.C. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 stycznia 2009 w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Sąd w motywach tego rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W treści uzasadnienia wnioskodawca wskazał, że otrzymuje emeryturę w wysokości 1400 zł netto oraz że ma na utrzymaniu żonę i jej syna. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i synem, a ich dochód stanowi kwota 1700 zł brutto (emerytura skarżącego). Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że syn od 28 lutego 2009 r. podjął pracę na 1/4 etatu. Według wniosku strona nie posiada majątku, poza prawem do garażu i lokalu, w którym zamieszkuje.
Wedle oceny Sądu, skarżący nie wykazał że w stosunku do jego osoby zachodzi przesłanka przemawiająca za uwzględnieniem wniosku wymieniona w art. 246 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a. Podniósł, że skarżący otrzymuje regularnie dochód w postaci emerytury. Syn żony skarżącego również otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1203,08 zł, która pozwala na pokrycie części kosztów utrzymania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie R.C., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, zaskarżył wskazane powyżej postanowienie domagając się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Stosownie do art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej u.p.p.s.a.), osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, z punktu widzenia treści art. 246 § 1 u.p.p.s.a. należy do obowiązku podmiotu ubiegającego się o przyznanie tego prawa. Strona ma zatem obowiązek wykazania, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania lub ich części albo że nie ma adekwatnych środków na poniesienie tych kosztów. Sąd natomiast rozpoznając wniosek zobowiązany jest wskazać z jakich względów uznał, że żądanie strony zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał wniosek podatnika w prawidłowy sposób, gdyż wydając objęte zażaleniem rozstrzygnięcie uzasadnił z jakich względów wskazał, że skarżący jest w stanie, bez uszczerbku ich koniecznego utrzymania, uiścić wpis od skargi w kwocie 500,00 złotych.
Odnosząc się natomiast do podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących przewlekłości postępowania sądowadministracyjnego, należy powiedzieć, że pozostają one poza przedmiotem toczącego się postępowania zażaleniowego, jakim jest postanowienie z dnia 15 czerwca 2009 roku. Z tej przyczyny wskazane przez skarżącego kwestie dotyczące przewlekłości nie podlegały ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w toczącym się postępowaniu. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.