Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 28 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 83/18, w którym odrzucono skargę A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. w M. (dalej: skarżąca, spółka).
W motywach orzeczenia sąd podał, że spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia 11 grudnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 14 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wezwał stronę skarżącą do uzupełniania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – KRS. Ze znajdującego się w aktach sądowych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.16) wynika, iż przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie została doręczona stronie w dniu 14 lutego 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że skarżąca wydruki z elektronicznego systemu stanowiące ekwiwalent odpisów z KRS przesłała w dniu 19 lutego 2018 r. Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w O. Organ przekazał następnie ten dokument Sądowi w dniu 26 lutego br. i ten dzień stanowi datę uzupełnienia braków formalnych skargi. Termin do uzupełnienia braków upłynął zaś z dniem 21 lutego 2018 r. Skoro uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło po upływie zakreślonego przez Sąd terminu, zasadnym jest jej odrzucenie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarżąca wywiodła od tego postanowienia zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w zażaleniu, jakoby złożenie dokumentu odpisu z KRS do akt postępowania podatkowego wyłączało obowiązek załączenia go do akt sądowych. Wynika to z faktu, że postępowanie sądowoadministracyjne jest odrębnym od administracyjnego postępowaniem, mającym na celu kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności organów administracyjnych. Postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone jest przed sądem administracyjnym, który zakłada odrębne od akt administracyjnych akta sprawy sądowoadministracyjnej, w których - gdy stroną tego postępowania jest osoba prawna - winien znaleźć się dokument wykazujący umocowanie osoby fizycznej do działania w imieniu podmiotu skarżącego, co wprost wynika z art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. Nie ulega więc wątpliwości, że do akt postępowania sądowego należało złożyć pismo potwierdzające prawo B. K. i W. L. do reprezentacji spółki, a z obowiązku tego nie zwalniał fakt uprzedniego złożenia stosownego dokumentu do akt postępowania administracyjnego.
Po drugie, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy okoliczność podnoszona przez skarżącą w zażaleniu, jakoby w wyniku wstępnej kontroli skargi nie stwierdzono jej braków formalnych. Pierwszym dokumentem, który w tej sprawie został wydany, było bowiem zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 6 lutego 2018 r. (k. 1 akt sądowych), w którym polecono wezwać pełnomocnika skarżącej do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela natomiast stanowisko skarżącej, że wyznaczenie terminu rozprawy było w sprawie przedwczesne, skoro nie uzupełniono jeszcze braków formalnych skargi. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie analizowanej sprawy: skarżąca została bowiem w stosownym terminie wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, czego nie uczyniła w terminie.
Nie można uwzględnić również argumentacji pełnomocnika skarżącej, zgodnie z którą skierował on pismo do WSA, natomiast "jedynie koperta została zaadresowana do Dyrektora Izby Skarbowej", w związku z czym odrzucenie skargi było niezasadne.
Na podstawie art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (...) jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Zgodnie ze wskazanym przepisem jeśli wolą strony (reprezentującego ją pełnomocnika) jest skorzystanie z pośrednictwa poczty do wniesienia pisma do sądu, to należy oddać to pismo adresowane do sądu w placówce pocztowej. Aby można było mówić o tym, że pismo skutecznie zostało oddane na poczcie do konkretnego adresata, adresat ten musi być prawidłowo wskazany przez nadawcę przesyłki na tejże przesyłce. W innym bowiem przypadku pismo owszem, zostanie oddane w placówce pocztowej, ale choć będzie skierowane do sądu (przeznaczone dla sądu), to oddane będzie w tej placówce do innego adresata.
Nie sposób więc przyjąć, że pismo wniesione jest prawidłowo i w terminie, jeśli w samym piśmie widnieje prawidłowy adresat, a na kopercie wskazano adres innego podmiotu. W art. 83 § 3 p.p.s.a. nie wskazano, że pismo należy oddać (zaadresować) do właściwego podmiotu, bowiem jest to oczywiste. To na osobie składającej pismo na poczcie ciąży obowiązek dopilnowania, by przesyłka była należycie opakowana, opłacona i zaadresowana. W analizowanej sprawie pełnomocnik skarżącej nie zawarł z operatorem pocztowym umowy o doręczenie przesyłki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, lecz do Dyrektora Izby Skarbowej. Nie oddał on więc pisma w placówce do sądu, lecz do organu podatkowego, czym naruszył normę wynikającą z art. 83 § 3 p.p.s.a., narażając się na konsekwencje procesowe.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że datą wniesienia odpowiedzi na wezwanie był w tej sprawie 26 lutego 2018 r., tj. dzień, w którym organ podatkowy przekazał dokumenty do tego sądu. Ryzyko opóźnienia obciążało w tej sprawie pełnomocnika skarżącej, który nieprawidłowo zaadresował przesyłkę.
Nie może również zostać uwzględniony pogląd pełnomocnika, jakoby złożenie pisma przez organ podatkowy do sądu przed odrzuceniem skargi było wystarczające do nadania jej dalszego biegu. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, a jego przekroczenie powoduje opisane w ustawie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) skutki procesowe.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.