Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę C. T. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 240/14 zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2014 r., odrzucającym skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 959/12, którym odrzucono skargę Skarżącego na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r., uzupełnionym 23 czerwca 2015 r. na urzędowym formularzu PPF Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie "adwokata z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej, bo mnie na niego nie stać, albo o umożliwienie wniesienia skargi samemu".
Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2015 r. poinformowano Skarżącego, że w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 120/15 Skarżący w dalszym ciągu korzysta z prawa pomocy, które zostało mu przyznane postanowieniem Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Sz 959/12. Skarżący jest zatem, na mocy art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwolniony od kosztów sądowych oraz ma ustanowionego pełnomocnika z urzędu, na którego Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył – adwokata P. M. Wyznaczony pełnomocnik jest zaś w pełni uprawniony do podejmowania w imieniu Skarżącego wszelkich niezbędnych czynności w sprawie I SA/Sz 120/15, w tym do wnoszenia środków zaskarżenia. Tym samym, zgłoszony do sprawy I SA/Sz 120/15 wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest bezprzedmiotowy i nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.
O wydaniu zarządzenia poinformowano Skarżącego pismem z dnia 17 lipca 2015 r., doręczonym w dniu 7 sierpnia 2015 r.
W dniu 17 sierpnia 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Skarżący złożył do WSA w Szczecinie pismo z dnia 14 lipca 2015 r. zatytułowane "Skarga", w którym zwarł "zażalenie na powiadomienie mnie (decyzję) z dnia 17 lipca 2015 roku o istnieniu cały czas pomocy której nie ma – w postaci adwokata M. który ma za zadanie nic nie robić".
Wobec powyższego Sąd uznał, że pismo Skarżącego z dnia 14 sierpnia 2015r. stanowi zażalenie na zarządzenie sędziego z dnia 10 lipca 2015 r.
Pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. Skarżący uzupełnił swoje zażalenie z dnia 14 sierpnia 2015 r.
Postanowieniem z dnia 16 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu wskazano, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie, informujące Skarżącego o posiadanym przez niego uprawnieniach w zakresie prawa pomocy, a zatem na takie zarządzenie, które nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 194 p.p.s.a.
Pismem z dnia 6 listopada 2015r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu powołał się na art. 77 § 2 i art. 78 Konstytucji RP stwierdzając, że "to nie p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia tylko ustawa zakazuje zamykania drogi sądowej i każdy ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Końcowo zażądał umożliwienia wniesienia wszelkich przewidzianych Konstytucją prawnych środków od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że "Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną".
Natomiast zgodnie z art. 198 p.p.s.a. powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Z powołanych przepisów wynika, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na inne zarządzenie niż wymienione w powołanych przepisach ustawy. Słusznie zatem wskazał sąd pierwszej instancji, że w p.p.s.a. znajduje się zamknięty katalog przypadków, w których dopuszczalne jest wniesienie zażalenia. Z tego względu zasadnie na podstawie art. 178 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jako niedopuszczalne odrzucił wniesione przez skarżącego zażalenie.
W odniesieniu do argumentacji skarżącego należy wskazać, że z zgodnie z art. 77 § 2 Konstytucji RP ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Natomiast w myśl art. 78 Konstytucji RP każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Natomiast w zaskarżonym rozstrzygnięciu sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżone zarządzenie sędziego sprawozdawcy jedynie informowało skarżącego o posiadanych przez niego uprawnieniach w zakresie prawa pomocy. Ponadto uprawnienie wynikające z art. 78 Konstytucji RP zostało ograniczone przez wprowadzone w ustawach wyjątki, do których zalicza się przytoczony powyżej art. 194 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia