Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 296/18

Uzasadnienie

1. 1. Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. o sygn. I SA/Po 1716/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. P. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej: organ odwoławczy) z dnia 7 lipca 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. (dalej: pełnomocnik) o wyłączenie sędziego i referendarza sądowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 20 § 1, art. 24 § 1 w związku z art. 49 § 2 oraz art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
2. 2. Przebieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu.
3. 2.1. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podał, że pełnomocnik wniósł o wyłączenie "Referendarza - Sędziego z powodu wątpliwości co do jego bezstronności". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez sprecyzowanie o kogo wyłączenie wnosi, tj. czy o wyłączenie referendarza sądowego, czy o wyłączenie sędziego oraz o podanie imienia i nazwiska osoby, której wyłączenia się domaga, a to w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi w dniu 19 lipca 2017 r. Pomimo bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu na usunięcie braków formalnych wniosku pełnomocnik nie usunął podanych braków.
4. 3. Stanowisko pełnomocnika w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
5. 3.1. Pełnomocnik skarżącego w imieniu własnym wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu, zaskarżając je w całości, formułując równocześnie wniosek o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił niezgodność "ze stanem faktycznym i prawnym". Nie odniósł się jednak w żaden sposób do stanowiska Sądu pierwszej instancji zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. W zażaleniu nie zawarł również żadnej argumentacji na poparcie swojego stanowiska.
6. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
7. 4.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone zarządzenie WSA w Poznaniu odpowiada prawu. Stwierdzono w nim prawidłowo, że w rozpatrywanej sprawie ziściła się przesłanka pozostawienia wniosku pełnomocnika bez rozpoznania.
8. 4.2. Zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Ponadto zgodnie z art. 20 § 1 p.p.s.a., wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Oprócz elementów formalnych wymienionych w art. 46 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego musi zawierać: a) wskazanie sędziego, którego przedmiotowe żądanie dotyczy, b) podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie, c) uprawdopodobnienie tej przyczyny wyłączenia przez wskazanie dowodów, które mają czynić prawdopodobnymi okoliczności podane przez stronę. Jeżeli wniosek nie zawiera elementów, o których mowa w powołanym przepisie, sąd wzywa stronę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem pozostawienia jego bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 49 § 2 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. W konsekwencji, nieuzupełnienie przez pełnomocnika braku formalnego wniosku o wyłączenie referendarza sądowego lub sędziego WSA w Poznaniu, obligowało WSA w Poznaniu do pozostawienia takiego wniosku bez rozpoznania.
9. 4.3. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.