Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Sz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania wniosek C. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata do wniesienia skargi konstytucyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do art. 257 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. Nr 227, poz. 2245). Wobec tego, że skarżący pomimo wezwania przez Sąd, nie nadesłał w terminie powyższego formularza, wniosek skarżącego pozostawiono bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przyznanie adwokata z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Prawo pomocy uregulowane w art. 246-263 P.p.s.a. dotyczy wyłącznie postępowania przed sądami administracyjnymi (Wojewódzkim i Naczelnym Sądem Administracyjnym). Zakres czynności pełnomocnika (także ustanowionego z urzędu) wyznacza art. 39 P.p.s.a. Pełnomocnictwo powyższe nie obejmuje reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym, w tym również upoważnienie do sporządzenia skargi konstytucyjnej.
Wobec tego, żądanie podatnika ustanowienia przez sąd administracyjny adwokata, którego pomoc sprowadzałaby się do wywiedzenia w imieniu podatnika skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego nie może odnieść pożądanych przez wnioskodawcę skutków.
Należy w tym miejscu podnieść, że kwestia wskazania przez skarżącego we wniosku i zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji była przedmiotem oceny sądu administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 520/13 wypowiedział się w powyższej kwestii.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.