Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 569/09, wydanym na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie sądowe ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 17 lipca 2009 r., Nr [...], w przedmiocie wygaśnięcia decyzji.
Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że decyzją z 17 lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L., po rozpatrzeniu odwołania A. T. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z 31 marca 2009 r., orzekającej o wygaśnięciu wobec A. T., K. T. i J. G. decyzji z 25 listopada 2003 r. o braku zobowiązania w podatku od spadków i darowizn pod warunkiem spełnienia wymogów uprawniających do skorzystania z ulgi wynikającej z art. 16 ustawy, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
A. T. zaskarżyła decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stosownie do zarządzenia Przewodniczącej Wydziału wezwano skarżącą do wskazania adresów uczestników postępowania K. T. i J. G. W piśmie datowanym na dzień 11 września 2009 r. skarżąca wskazała ten adres: ul. [...] L. (k. 21).
Na rozprawie 27 stycznia 2010 r. Przewodnicząca stwierdziła, iż uczestnicy postępowania nie stawili się, a zawiadomienia o terminie rozprawy skierowane na adres wskazany przez skarżącą były dwukrotnie awizowane z adnotacją o zamkniętym mieszkaniu i zwrócone do Sądu, jako niepodjęte w terminie. W sprawie I SA/Lu 570/09 wpłynęło pismo J. G., w którym stwierdziła, że adres K. T. jest jej nieznany. Stawający także nie znali aktualnego miejsca zamieszkania K. T. Na mocy postanowienia zobowiązano pełnomocnika strony skarżącej do wskazania w terminie 14 dni aktualnego adresu uczestnika K. T. pod rygorem zawieszenia postępowania.
W związku z informacją S. T. zawartą w piśmie z 8 lutego 2010 r., a dotyczącą miejsca pobytu K. T. w Szpitalu [...], [...] L. ul. A. [...], zarządzono doręczenie stosownych pism w sprawie i zawiadomiono o terminie rozprawy pod wskazanym adresem (pismo k. 53). W piśmie z 16 marca 2010 r., pełnomocnik skarżącej wskazał tożsame miejsce pobytu uczestnika postępowania (k. 62).
Na rozprawie 26 marca 2010 r. K. T. nie stawił się, a w aktach sprawy znajdował się zwrot zawiadomienia skierowanego na wskazany wyżej adres z adnotacją "adresat nie przebywa w szpitalu".
W ocenie Sądu I instancji brak wskazania przez skarżącą aktualnego adresu zamieszkania uczestnika K. T. uniemożliwia Sądowi prawidłowe doręczanie mu korespondencji w postępowaniu sądowym, a tym samym niewykonanie przez skarżącą zarządzenia z 27 stycznia 2010 r. uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu.
W zażaleniu na postanowienie A. T. wniosła o jego uchylenie.
Wskazała, że faktycznie nie jest w stanie wskazać aktualnego adresu uczestnika postępowania K. T., na który można by mu skutecznie doręczyć zawiadomienie o rozprawie. W sprawie zachodzą podstawy, aby ustanowić kuratora dla tego uczestnika postępowania; tym samym zawieszenie byłoby bezpodstawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie miało uzasadnione podstawy.
Zgodnie z art. 33 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Wydając kwestionowane postanowienie Sąd nie zbadał, czy w istocie K. T. posiadał taki status w sprawie pozbawienia autorki zażalenia prawa do ulgi podatkowej (wygaśnięcia tego prawa) z art. 16 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r., Nr 93, poz. 768).
Zawieszenie postępowania, o jakim mowa w art. 125 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może mieć miejsce, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu strony skarżącej lub niewykonania przez tę stronę innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. Przepis odnosi się do adresu skarżącego, a nie innych (ewentualnych) uczestników postępowania. "Inne zarządzenia" w nim wskazane nie mogły odnosić się do nałożenia na skarżącą obowiązku ustalania przez nią adresów czy miejsc pobytu innych stron czy uczestników postępowania sądowoadministracyjnego.
Treścią takiego zarządzenia mogło być wyłącznie wykonanie nakazów zapisanych w prawie. Przerzucanie na skarżącą obowiązku ustalenia adresu K. T. mogło w istocie pozbawić ją prawa do sądu. Jak wynikało z akt postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca wyczerpała swoje możliwości wykonania zarządzenia Sądu.
Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.