Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 158/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił U. sp. z o.o. w L.– dalej jako "Spółka", wstrzymana wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 grudnia 2012 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 grudnia 2012 r. Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając, że nie posiada obecnie wolnych środków finansowych z uwagi na aktualną sytuację w gospodarce, prowadzone projekty biznesowe oraz skutki kryzysu finansowego. Wnioskodawca, że wyasygnowanie środków wiązałoby się z koniecznością zrywania kontaktów, utratą dobrej marki, wiarygodności Spółki, destabilizacją płynności finansowej i w konsekwencji zagroziłoby dalszemu istnieniu Spółki. Skutkiem wykonania decyzji wymiarowej byłoby wszczęcie postępowania egzekucyjnego, blokada kont bankowych, a może nawet zajęcie majątku ruchomego. Podkreśliła, że posiada także inny majątek, który w razie utrzymania w mocy zaskarżonych decyzji, będzie stanowił "źródło roszczeń Skarbu Państwa".
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że podnoszone przez Spółkę konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazują na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu Spółka nie przedstawiła żadnych danych pozwalających ocenić jej kondycję finansową, nie przedłożyła dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jej aktualnej płynności finansowej. Sąd zauważył, iż uniemożliwiono to dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez Spółkę działalność gospodarczą.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą jej płynności finansowej oraz pozbawienie jej środków finansowych do prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Spółka zaznaczyła, iż przedmiotowa decyzją nie jest jedyną wydaną w wyniku tego samego postępowania kontrolnego – łącznie decyzje podatkowe obejmują kwotę 172 126,27 zł. Dalej Spółka podniosła, że jest w martwym okresie sprzedaży, a na poparcie swojego stanowiska wskazała na bilans i rachunek wyników za III kwartał 2012 r. oraz za cały rok 2012, z których wynika spadek sprzedaży, zwłaszcza w IV kwartale.
Następnie Spółka podkreśliła, iż w związku z zajęciami przez organ pierwszej egzekucyjny odmówiono Spółce udzielenia kredytów bankowych, grozi jej wypowiedzenie uprzednio przyznanego kredytu bankowego, niemożliwość uzyskania zaświadczenia o niezaleganiu z tytuł podatków uniemożliwia jej uczestniczenie w przetargach publicznych, a dotychczasowi kontrahenci chcą wycofać się ze współpracy ze Spółką.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji.
Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie trafnie uznał, że Spółka nie wykazała, iż egzekucja należności objętych sporną decyzją spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji Spółka w niniejszej sprawie we wniosku podała jedynie, że nie posiada obecnie wolnych środków finansowych z uwagi na aktualną sytuację w gospodarce, prowadzone projekty biznesowe oraz skutki kryzysu finansowego, a wyasygnowanie środków wiązałoby się z koniecznością zrywania kontaktów, utratą dobrej marki, wiarygodności Spółki, destabilizacją płynności finansowej i w konsekwencji zagroziłoby dalszemu istnieniu Spółki. Jednak okoliczności tej nie poparła żadnymi danymi liczbowymi i stosowną dokumentacją, co uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez Spółkę działalności gospodarczej.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji weryfikuje prawidłowość tego rozstrzygnięcia pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., biorąc pod uwagę wyłącznie okoliczności faktyczne i prawne, na podstawie których mógł orzekać ten Sąd.
W kontekście powyższego za trafne należało zatem uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, że egzekucja należności objętych tą decyzją spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, w postaci zaprzestania prowadzenia przez tę spółkę działalności gospodarczej. Ogólnie wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności, skonkretyzowane w pewnym stopniu dopiero na etapie zażalenia, same w sobie nie mogły być bowiem podstawą do uwzględnienia tegoż wniosku przez Sąd pierwszej instancji.
Na marginesie jedynie należy dodać, że również argumentacja Spółki zawarta w zażaleniu, w zestawieniu z nadesłaną dokumentacją, nie jest – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wystarczająca do stwierdzenia, że wykonanie decyzji organu podatkowego może się dla Spółki wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim z rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r. oraz z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2012 r. wynika, że spółka rok 2012 zamknęła z zyskiem w kwocie 26 432,74 zł. Jednocześnie jako inwestycje krótkoterminowe, w pozycji środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych wykazano kwotę 71 287,44 zł, w pozycji inne środki pieniężne – 77 830,62 zł. Należy również mieć na uwadze, że są to dane dotyczące 2012 r., gdy tymczasem zażalenie w niniejszej sprawie zostało złożone w kwietniu 2013 r. Mając na uwadze, że Spółka dopiero z zażaleniem nadesłała dokumentację mającą potwierdzać okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, trzeba stwierdzić, że brak jest w aktach sprawy aktualnych informacji odnośnie do jej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych, w szczególności dotyczących stanu rachunków bankowych, toczącego się przeciwko Spółce postępowania egzekucyjnego oraz intensywności prowadzonej działalności gospodarczej, potwierdzonych stosowną dokumentacją.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postanowienie w zakresie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Warto nadmienić, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postanowienie w zakresie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.