Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 31 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił wniosek Firmy "M." Sp. z o.o. z siedzibą w L. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Spółce w dniu 9 lutego 2016 r. doręczono wezwanie do sprecyzowania czy pismo z dnia 1 lutego 2016 r. stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy czy też wniosek o cofnięcie skargi. Do wezwania dołączony został urzędowy formularz wniosku PPR wraz z stosownym pouczenie. W zakreślonym terminie formularz nie został zwrócony. W rezultacie Sąd I instancji na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") zarządził o pozostawił wniosek bez rozpoznania.
W zażaleniu podniesiono, że firma nie prowadzi działalności oraz rozliczeń dlatego nie może uzasadnić wniosku w odpowiedni sposób.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wskazują, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się wg ustalonego wzoru, co wynika z art. 252 § 3 p.p.s.a. Taki wzór stanowi formularz PPR, który został doręczony Spółce w dniu 9 lutego 2016 r. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. w formularzu tym Skarżąca powinna przedstawić oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. W analizowanej sprawie Spółka nie nadesłała wypełnionego formularza PPPr, wobec czego przyznanie jej w tych okolicznościach prawa pomocy stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy. Tym samym zarządzenie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania było prawidłowe.
Reasumując, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.