Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2008 r., sygn. akt: I SA/Wr 89/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2008 r. odrzucające skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 listopada 2007 r., nr (...), w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2002 r.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z § 3 w związku z § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem – od wniesionej skargi kasacyjnej należało uiścić wpis stały w wysokości 250 zł. Tymczasem profesjonalny pełnomocnik strony (radca prawny) uiścił wpis w wysokości 100 zł, co w świetle art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 5 maja 2008 r. A. P. wnosząc o jego uchylenie oraz zasadzenie kosztów postępowania w kwocie 120 zł podniósł zarzut naruszenia § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie były należności pieniężne o wartości 1.180,00 zł, a więc zgodnie z art. 231 § 1 p.p.s.a. oraz § 3 w związku z § 1 pkt 1 od wniesionej skargi kasacyjnej Sąd powinien wezwać jego pełnomocnika do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł.
Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nie zagwarantowanie stronie prawa do sprawiedliwego sądu. Jego zdaniem "nie może być sprawiedliwa żadna procedura sądowa pozwalająca odrzucić środki zaskarżenia wnoszone przez pełnomocnika strony tylko z tego powodu, że pismo wszczynające nie zostało opłacone opłatą stałą".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W świetle art. 230 p.p.s.a. - od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji (skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Wysokość wpisu stosunkowego i stałego określa rozporządzenie.
Należy wskazać, że sposób określenia w zdaniu pierwszym art. 231 p.p.s.a. spraw, w których pobiera się wpis stosunkowy stanowi znaczne uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi nie są bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Z tego względu uregulowanie zawarte w zdaniu pierwszym § 1 rozporządzenia lepiej oddaje istotę wpisu stosunkowego w sprawach rozpatrywanych przed sądem administracyjnym. W przepisie tym, określającym procentowo wysokość wpisu stosunkowego w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia jest mowa o tym, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem".
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 listopada 2007 r. uchylająca decyzję Prezydenta W. z dnia 30 stycznia 2007r. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżony akt nie obejmował należności pieniężnej, a zatem jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, od skargi kasacyjnej pełnomocnik strony powinien uiścić wpis stały, który zgodnie z § 3 w związku z § 1 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia wynosi 250 zł. Tymczasem uiścił on wpis w wysokości 100 zł.
W przypadku zawodowych pełnomocników, takich jak adwokaci i radcowie prawni, wykonanie obowiązku prawidłowego wniesienia opłaty stałej, stosownie do treści art. 221 p.p.s.a., opatrzone jest rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia bez wezwania do uiszczenia takiej opłaty.
Należy wskazać, że uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może podlegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej w wysokości innej niż określona w przepisach rozporządzenia.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że ze względu na nienależyte opłacenie skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 221 p.p.s.a.
Wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu Sąd nie naruszył przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w myśl których każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, bezstronny i niezawisły sąd (tzw. zasada prawa do sądu), bowiem nie mają one charakteru absolutnego, a jednym z ograniczeń w niniejszej sprawie jest uiszczenie zgodnego z prawem wpisu sądowego.
W przypadku adwokatów i radców prawnych wykonanie obowiązku prawidłowego uiszczenia wpisu sądowego opatrzone jest rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia bez wezwania do uiszczenia wpisu, ponieważ od osób tych, zajmujących się zawodowo świadczeniem usług prawnych, wymaga się znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.
Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.