Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 1108/11 z dnia 5 marca 2012 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym PHU "O." sp. z o.o. w B. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że spółka prowadzi działalność w zakresie wynajmu powierzchni magazynowej. Jak wynika z urzędowego formularza PPPr kapitał zakładowy spółki wynosi 1.050.000 zł, wartość środków trwałych wg. bilansu za ostatni rok 11.858,81 zł. Natomiast za ostatni rok obrotowy wg bilansu skarżąca uzyskała zysk na kwotę 28.489,66 zł. Ponadto spółka nie posiada środków na rachunku bankowym.
W ocenie Sądu spółka nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, która uniemożliwiała jej zapłatę wpisu od skargi w kwocie 500 zł, a wręcz przeciwnie gdyż jak sama wskazała jej działalność w ostatnim roku podatkowym przyniosła dochód.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji spółka wniosła zażalenie wnosząc o jego zmianę. W uzasadnieniu wskazała, że w poprzednich latach poniosła ogromne straty rocznie sięgające kwoty 100.000 zł. Dodała, że wszystkie zobowiązania wobec innych instytucji państwa ma uregulowane. Prezes zarządu wyjaśnił, że zarząd pracuje społecznie, by zaoszczędzić środki finansowe spółki. Wskazał, że spółki nie stać na zapłacenie wpisu od skargi tym bardziej, że w tym przypadku spór dotyczy dodatkowych przychodów na rzecz Urzędu Miasta w B. w postaci opłat upomnień, odsetek i kosztów egzekucji, a nie zobowiązań wobec Urzędu Miasta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie spółki należało oddalić.
Instytucja przyznania prawa pomocy osobie prawnej została uregulowana w art. 246 § 2 P.p.s.a. i zgodnie z nią prawo pomocy może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Należy zauważyć, iż regulacja zawarta w treści art. 246 § 2 cytowanej ustawy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 tej ustawy, stosownie, do którego strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Przy tym, to do sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą.
Należy podkreślić, że z treści art. 252 § 1 P.p.s.a. wynika, iż sąd rozpatrując wniosek strony o przyznanie prawa pomocy winien brać pod uwagę jej stan majątkowy i dochody. Pod pojęciem stanu majątkowego należy przy tym rozumieć nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym. W razie pojawiania się wątpliwości co do przedstawionych w formularzu danych sąd ma instrumenty prawne służące ich wyjaśnieniu. Na mocy art. 255 P.p.s.a. sąd może wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 § 2 P.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r., I FZ 180/09, LEX nr 552208).
Sąd pierwszej instancji nie skorzystał z możliwości uregulowanej w art. 255 P.p.s.a. uznając, że zawarte na wypełnionym formularzu PPF dane są wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy.
Przechodząc zaś do rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się ze stanowiskiem spółki, że zaskarżone postanowienie narusza art. 246 § 2 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał rzetelnej analizy wniosku o przyznanie prawa pomocy i zawartego w nim oświadczenia o majątku i dochodach i doszedł do słusznego przekonania, że spółka nie wykazała, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżąca w istocie nie wykazała, że boryka się z groźbą niewypłacalności. Zasadnie Sąd uznał, że skoro kapitał zakładowy spółki wynosi 1.050.000 zł, wartość środków trwałych wg. bilansu za ostatni rok 11.858,81 zł, a ostatni rok obrotowy skarżąca zamknęła zyskiem w wysokości 28.489,66 zł to jest ona w stanie ponieść koszty sądowe w kwocie 500 zł.
Natomiast ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu następuje tylko wówczas, gdy brak fachowej pomocy prawnej może pozbawić stronę możliwości obrony swoich praw. Takie niebezpieczeństwo nie zachodzi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym z uwagi na gwarancje procesowe przewidziane w art. 134 § 1 i art. 140 § 1 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako niezasadne w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił.