Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 80/09, odmówił, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 19 grudnia 2008 r. z wniosku E. sp. z.o.o. w C. Zdaniem Sądu, spółka w żaden sposób nie uzasadniła i nie próbowała nawet wykazać przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu spółka zaskarżyła w/w postanowienie w całości oraz wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na ważny interes strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, iż prawidłowo i zgodnie z prawem Sąd pierwszej instancji ocenił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został wystarczająco uzasadniony z punktu widzenia wskazanych przesłanek ustawowych z art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka w istocie nie przedstawiła dokładnie i precyzyjne w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, wskazując jedynie, że jest to konieczne ze względu na ważny interes strony. Twierdzenia strony powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi, szczególnie dotyczącymi sytuacji finansowej spółki. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku strony miałby się domyślać jakie dowody strona chciałaby przedstawić, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dokumenty, które strona mogła dołączyć do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zobrazowałyby pełną i rzeczywistą sytuację finansowa spółki.
Tymczasem ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ani w zażaleniu nie przedstawiła argumentacji ani dokumentów, które mogłyby przekonać Sąd o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej.
Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie zasługują w tym zakresie na uwzględnienie argumenty odnoszące się do zasadności wydanej decyzji, bowiem na tym etapie postępowania sąd nie dokonuje jej merytorycznej oceny.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.