Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1216/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek M.G. – zwanego dalej Skarżącym – o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 czerwca 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. została podpisana i wniesiona przez radcę prawnego B.M., jednakże do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Pismem z dnia 12 września 2008 r. pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie lub sądami administracyjnymi -art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone radcy prawnemu B.M. w dniu 18 września 2008 r.
W odpowiedzi na wezwanie radca prawny B.M. oświadczył w piśmie datowanym na dzień 24 września 2008 r., że pełnomocnictwo procesowe ogólne do działania przed sądami administracyjnymi udzielone przez Skarżącego zostało doręczone do akt sprawy prowadzonej przed tutejszym Sądem pod sygn. akt I SA/Kr 697/08, w związku z czym wnosi o jego uwzględnienie w niniejszej sprawie.
Następnie w dniu 20 października 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W przedmiotowym wniosku zawarto argumentację, wedle której pełnomocnik nie dysponował kopią złożonego do akt sprawy o sygn. I SA/Kr 697/08 pełnomocnictwa, ani nie miał kontaktu z mocodawcą przebywającym w areszcie tymczasowym, a począwszy od dnia 24 września aż do 3 października 2008 r. pełnomocnik przebywał na zwolnieniu lekarskim, co uniemożliwiło mu uzyskanie kserokopii pełnomocnictwa z powyższych akt. Niezwłocznie po powrocie ze zwolnienia lekarskiego, tj. w dniu 6 października 2008 r. (4 i 5 października przypadało na sobotę i niedzielę) pełnomocnik złożył do Sądu wniosek o wydanie kserokopii pełnomocnictwa, którą uzyskał w dniu 16 października 2008 r.
Jednocześnie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożony został uwierzytelniony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa ogólnego do reprezentowania przez sądami administracyjnymi we wszystkich instancjach udzielonego radcy prawnemu B.M. przez Skarżącego, a także odpis zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez dr n. med. T.A. na nazwisko B.M. stwierdzającego jego niezdolność do pracy w dniach od 24 września 2008 r. do 3 października 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. oddalił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Jak wynika z postanowienia Sądu pierwszej instancji pełnomocnik Skarżącego nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a zatem nie spełnił przesłanek określonych w art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.).
W zażaleniu skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia względnie o jego zmianę, poprzez przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wskazał, że dopełnił czynności koniecznych do przywrócenia terminu natychmiast kiedy stało się to możliwe, to jest w dniu otrzymania kopii pełnomocnictwa w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie. W jego ocenie przedkładając odpis pełnomocnictwa oraz uprawdopodobniając okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu, wypełnił warunki niezbędne do przywrócenia terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył i orzekł, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy wskazać, że stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Przywrócenie uchybionego terminu jest możliwe jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy.
Przechodząc do meritum analizowanej sprawy należy wskazać, że spór w zasadzie sprowadza się do zbadania, czy opisany w art. 87 § 2 p.p.s.a. wymóg uprawdopodobnienia przez stronę wnoszącą o przywrócenie terminu braku winy w jego uchybieniu został wypełniony.
O braku winy można mówić gdy wnioskodawca dopełnił obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Zarówno w nauce postępowania administracyjnego jaki i prawa cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lexis Nexis, Warszawa 2006r.,s.226).
Przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu Sąd ocenia zatem, czy strona uprawdopodobniła okoliczności, które powołała na usprawiedliwienie opóźnienia w dokonaniu czynności procesowej oraz czy te okoliczności są tego rodzaju, że nie można przypisać winy za to opóźnienie.
Dokonanie oceny wystąpienia tej przesłanki musi nastąpić na podstawie wszystkich okoliczności konkretnej sprawy i z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności jakiej można i należy wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy.
W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pełnomocnik Skarżącego zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz w zażaleniu nie uprawdopodobnił braku winy w niedopełnieniu obowiązków.
Podnoszone przez pełnomocnika fakty, że nie dysponował kopią pełnomocnictwa, ani nie miał kontaktu z mocodawcą, gdyż ten przebywa w areszcie śledczym nie mogą być uznane za okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w uzupełnieniu braków formalnych skargi, gdyż nie noszą znamion przeszkody nagłej, niezależnej od Skarżącego (lub jego pełnomocnika) i nie dającej się przezwyciężyć.
Sąd stwierdza, że pełnomocnik Skarżącego mógł udać się do aresztu śledczego, by uzyskać stosowne pełnomocnictwo do reprezentowania w niniejszej sprawie. W przypadku zaś trudności z pozyskaniem odpowiednich zezwoleń miał możliwość w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi wykonania kserokopii pełnomocnictwa ogólnego z akt sprawy zawisłej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie o sygn. I SA/Kr 697/08, aby następnie złożyć uwierzytelnioną fotokopię do akt niniejszej sprawy, co też uczynił ale po upływie terminu do wskazanego w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Należy zauważyć, że pismo Sądu z wezwaniem o uzupełnienie braków formalnych skargi zostało doręczone w dniu 18 września 2008 r., natomiast pełnomocnik w terminie wyznaczonym przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych skargi tj. w dniu 24 września 2008 r. złożył pismo, w którym wniósł o uwzględnienie w niniejszej sprawie pełnomocnictwa ogólnego do działania przed sądami administracyjnymi udzielonego przez Skarżącego, a które zostało złożone do akt innej sprawy prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygn. I SA/Kr 697/08.
Pomimo, iż pełnomocnik Skarżącego wykazał, iż przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 24 września 2008 r. do 3 października 2008 r. to Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, zdaniem którego pełnomocnik Skarżącego miał swobodę i możliwość działania w terminie wyznaczonym przez Sąd o czym świadczy także fakt, iż przesłał pismo będące odpowiedzią na wezwanie. Pismo to ekspediowane zostało w dniu 24 września 2008 r., a więc w pierwszym dniu zwolnienia lekarskiego.
Z powyższych okoliczności sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego, miał realną możliwość podjęcia czynności procesowej w terminie i nic nie stało na przeszkodzie aby przynajmniej przesłał pismo do Sądu o wydanie kserokopii pełnomocnictwa ogólnego udzielonego przez Skarżącego, a złożonego do akt innej sprawy, względnie upoważnił osobę trzecią celem uzyskania kserokopii pełnomocnictwa.
Natomiast treść przesłanego pisma z dnia 24 września 2008 r. w którym pełnomocnik wniósł o uwzględnienie w niniejszej sprawie pełnomocnictwa złożonego w sprawie prowadzonej przed WSA w Krakowie pod sygn. akt I SA/Kr 697/08 wskazuje na to, iż pełnomocnik uznał iż złożenie pełnomocnictwa ogólnego w innej sprawie zawisłej przed tym Sądem czyni zadość wynikającemu z art. 37 § 1 p.p.s.a. obowiązkowi pełnomocnika dołączenia przy pierwszej czynności procesowej do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Niewątpliwie zatem pełnomocnik Skarżącego nie dołożył należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak należytej staranności nie zmienia fakt podjęcia przez pełnomocnika późniejszych czynności zmierzających do uzyskania kserokopii pełnomocnictwa ogólnego złożonego w aktach innej sprawy i złożenie uwierzytelnionej kopii do akt sprawy w sytuacji nie podjęcia tych czynności w terminie wskazanym w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 86 § 1 w zw. z art. 87 2 p.p.s.a. ocenił i rozpoznał wniosek złożony przez pełnomocnika Skarżącego w powyższym przedmiocie, a wobec tego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.