Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r., I SA/Łd 47/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 15 października 2009 r. w przedmiocie ponaglenia w sprawie niewydania kopii informacji podatkowych.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że S. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 15 października 2009 roku, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz uznanie jego skargi na przewlekłość postępowania dotyczącą niewydania z wniosku z dnia 14 lipca 2009 r. z akt podatkowych w postaci "kopii informacji podatkowych złożonych w Urzędzie Gminy T. przez G. P.", na których podstawie organ podatkowy "wydał decyzje podatkowe na lata 2005, 2006,2007 i 2008 na G.P.".
3. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił powyższą skargę, z powodu jej niedopuszczalności. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej doręczono stronie w dniu 10 lutego 2010 r.
W dniu 17 lutego 2010 r. skarżący pismem z dnia 16 lutego 2010 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie odrzucające skargę, wnosząc o jego uchylenie w całości. W piśmie tym skarżący zawarł także wniosek "o ustanowienie adwokata z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia w sprawie I SA/Łd 47/10 z dnia 4 lutego 2010 roku".
4. Uzasadniając wydane postanowienie sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a. – oraz art. 173 § 1, art. 178 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a. tej ustawy wskazał, że ustawodawca nie przewidział zażalenia na postanowienie odrzucające skargę. Tym samym od wydanego w sprawie postanowienia z dnia 4 lutego 2010 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, przysługuje skarga kasacyjna. Doręczając odpis tego postanowienia sąd pouczył skarżącego o prawie, formie i terminie do jej wniesienia.
Z pisma, z dnia 16 lutego 2010 roku wynikało przy tym, że skarżący, składając wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej, nosi się z zamiarem wniesienia właściwego środka odwoławczego od powyższego postanowienia. Z tego względu sąd odstąpił od oceny wniesionego pisma skarżącego z dnia 16 lutego 2010 r. w kategoriach ewentualnej skargi kasacyjnej, zwłaszcza, że pismo to zostało sporządzone bez zachowania rygoru przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a.
- 5. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że skoro wnosił o ustanowienie adwokata z urzędu to jego pisma nie można było potraktować jako skargi kasacyjnej bez przymusu adwokackiego..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 6. Zażalenie podlega oddaleniu.
Jak wynika z treści art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Stosownie zaś do treści art. 173 § 1 p.p.s.a, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z art. 178 p.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jednocześnie, stosownie do uregulowań zawartych w art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie postanowienie WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2010 r. jest niewątpliwie postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. A zatem zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. jedynym dopuszczalnym środkiem odwoławczym na to postanowienie jest skarga kasacyjna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo skarżącego z dnia 16 lutego 2010 r., opatrzone tytułem "zażalenie", nie mogło być jednak uznane za skargę kasacyjną, gdyż nie spełniło wymogów prawnych, stawianych przez p.p.s.a. tego typu środkom odwoławczym. Przede wszystkim pismo to nie zostało sporządzone przez adwokata lub radę prawnego albo doradcę podatkowego - art. 175 § 1 i 3 pkt 1 p.p.s.a. (drugorzędna w takim przypadku jest kwestia poprawności skonstruowanych zarzutów kasacyjnych w świetle art. 174 p.p.s.a.). W takiej sytuacji pismo to powinno zostać potraktowane, jako skarga kasacyjna, która winna była zostać odrzucona przez WSA w Łodzi na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Za błędne w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć stanowisko sądu pierwszej instancji, który potraktował pismo skarżącego jako zażalenie. Należy bowiem wskazać, że oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. skarga, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wniosek o sporządzenie uzasadnienia, zażalenie lub skarga kasacyjna. Skoro zatem przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują od postanowienia odrzucającego skargę, jedyny środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, to pismo skarżącego zatytułowane "zażalenie" powinno być rozpatrywane jako skarga kasacyjna. Przepisy ustawy nie przewidują bowiem możliwości odstąpienia przez sąd od oceny wniesionego środka zaskarżenia, z uwagi na nie spełnienie przez niego wymagań formalnych. W takiej sytuacji sąd powinien albo wezwać do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej albo, gdy brak ten nie może zostać uzupełniony, do jej odrzucenia.
Zastosowana przez sąd pierwszej instancji suspensywna konstrukcja środka zaskarżenia, do czasu wniesienia go w sposób prawidłowy narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednakże w ocenie Sądu naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skoro bowiem wniesiona skarga kasacyjna podlegałaby odrzuceniu to na podstawie art. 184 p.p.s.a. in fine Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenia mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Mając zatem powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.