Uzasadnienie
- 1. Zarządzeniem z 9 maja 2011 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pozostawiła bez rozpoznania pismo Skarżącego L. B. z 29 marca 2011 r.
- 2. Ze stanu sprawy wynikało, że 29 marca 2011 r. Skarżący wniósł pismo nazwane "wniosek", w którym zakwestionował zachowanie adwokata ustanowionego z urzędu oraz podtrzymał wniosek o udzielenie prawa pomocy. W związku z tym, że Skarżący korzysta z prawa pomocy, wobec czego treść jego pisma była niezrozumiała wezwano pełnomocnika Skarżącego do jednoznacznego, zrozumiałego podania żądania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie powyższe doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 9 kwietnia 2011 r., jednak nie udzielił on na nie odpowiedzi. Natomiast 7 kwietnia 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo Skarżącego, które nie określało żądania pisma z 29 marca 2011 r., wskutek czego pismo to pozostawiono bez rozpoznania.
- 3. Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącej Wydziału o pozostawieniu bez rozpoznania pisma Skarżącego, z tej przyczyny, że nie uzupełnił on jego braków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Przewodnicząca Wydziału prawidłowo wezwała Skarżącego zarządzeniem z 31 marca 2011 r., do jednoznacznego, zrozumiałego podania żądania pisma z 29 marca 2011 r. W piśmie tym Skarżący wyraził niezadowolenie z ustanowionego z urzędu adwokata, zarzucając mu brak "odpowiedzi i porad prawnych". Zarazem Skarżący podtrzymał swój wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia z kosztów sądowych. Zasadnie Przewodnicząca Wydziału uznała, że treść tego pisma nie dawała jasności co do intencji autora. Jak bowiem wynika z akt sprawy I SA/Lu 436/09 na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2010 r. (sygn. akt II FZ 11/10) Skarżącemu udzielono prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolniono go od kosztów sądowych i ustanowiono na jego rzecz adwokata.
Przyznane wówczas prawo pomocy rozciąga się także na niniejsze postępowanie, jako że skarga Skarżącego o wznowienie postępowania dotyczy sprawy, w której prawo to zostało przyznane (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10). Adwokatem z urzędu wyznaczono początkowo Adama Selwę. W jego zaś miejsce - na prośbę Skarżącego – wyznaczono następnie K. S. (k. 199 akt sprawy I SA/Lu 436/09) i to właśnie on reprezentuje Skarżącego w niniejszym postępowaniu, o czym go wielokrotnie informowano (zob. k. 13, 34 akt sprawy I SA/Lu 870/10). Skarżącego pouczono także o tym, że sąd decyduje jedynie o przyznaniu prawa pomocy, natomiast kwestia zmiany osoby wyznaczonego pełnomocnika należy do kompetencji właściwej okręgowej rady adwokackiej.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, iż słusznie w niniejszej sprawie zastosowano normę prawną wynikającą z art. 49 § 1 p.p.s.a. obligującą Przewodniczącego do wezwania strony o sprecyzowanie niezrozumiałego w swej treści pisma. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony, jeżeli nie jest ona w stanie wyartykułować swoich żądań w sposób wyraźny i jednoznaczny. Nadesłana w odpowiedzi na to wezwanie wypowiedź Skarżącego nie wyjaśniła powyższych wątpliwości. Skarżący nie określił bowiem czego konkretnie żąda. W konsekwencji zarządzenie Przewodniczącej Wydziału pozostawiające pismo Skarżącego z 29 marca 2011 r. bez rozpoznania jest zgodne z prawem. Taką bowiem sankcję za nieuzupełnienie braków pisma przewiduje art. 49 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.