Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 595/10, mocą którego oddalono wniosek N. Z. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej od wyroku tegoż Sądu z dnia 26 stycznia 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że postanowieniem z 13 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną N. Z. od wyroku tego Sądu z 26 stycznia 2011 r. Powodem było nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie wpisu sądowego od tego środka zaskarżenia.
W piśmie z 21 kwietnia 2011 r. pełnomocnik N. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, wskazując, że jego nieopłacenie w zakreślonym terminie nastąpiło bez jej winy. Wniosek uzasadniono tym, że pełnomocnik Skarżącego powziął wiadomość o treści zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu w dniu 19 kwietnia 2011 r. z akt sądowych po otrzymaniu postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną. Podniesiono, że w aktach Skarżącego znajdują się trzy zarządzenia z 11 marca 2011 r. ustalające wysokość wpisu od trzech skarg kasacyjnych, których doręczenie nastąpiło 15 marca 2011 r. Brak jest natomiast zarządzenia do sprawy I SA/Bk 595/10, które określało obowiązek uiszczenia dodatkowego wpisu w kwocie 196 zł. Wobec doręczania dziennie do Kancelarii kilkunastu przesyłek, nie jest możliwe dokładne ustalenie, czy potwierdzenie dotyczyło również tej przesyłki. Pełnomocnik nie znał treści zarządzenia i nie mógł wykonać czynności uiszczenia brakującego wpisu w terminie zakreślonym zarządzeniem.
Sąd pierwszej instancji nie uznał wniosku za zasadny.
Na wstępie wskazał na treść art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Sąd stwierdził, że okoliczności wskazane we wniosku nie uprawdopodabniają braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu, a za zaniedbania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi mocodawca. Z akt sądowych wynika, że zarządzenie z 11 marca 2011 r. o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej zostało prawidłowo doręczone osobie uprawnionej do odbioru pism sądowych w Kancelarii pełnomocnika. Rzeczą pełnomocnika jest natomiast takie organizowanie pracy, aby nawet przy dużym wpływie dziennym korespondencji, zapewnić prawidłowy jej obieg w ramach Kancelarii.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Strona wniosła o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W uzasadnieniu pełnomocnik podał, że wnosząc skargę kasacyjną w tej sprawie uiścił stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - zwanego dalej rozporządzeniem – wpis w kwocie 100 zł, tj. w wysokości odpowiadającej wpisowi od skargi (zgodnie z zarządzeniem z "12 listopada 2011 r."). W dniu 15 marca 2011 r. r. pr. A. L. potwierdziła odbiór 3 zarządzeń ustalających wysokość wpisu na 100 zł (zarządzenia w aktach sprawy). Pełnomocnik Skarżącego w rozmowie z pracownikiem sądu, zmierzającej do potwierdzenia prawidłowości uiszczenia wpisu we wszystkich sprawach. O treści zarządzenia ustalającego wpis na kwotę 296 zł w niniejszej sprawie dowiedział się z postanowienia z 13 kwietnia 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Argumentacja pełnomocnika pomija bowiem najistotniejszy fakt w tej sprawie: w dniu 15 marca 2011 r. r. pr. A. L. - osoba upoważniona do odbioru pism w kancelarii pełnomocnika Skarżącego - odebrała także, poza trzema zarządzeniami, o których wspomniano w zażaleniu, odpis zarządzenia o ustaleniu i wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej. Dowodzi temu niezbicie treść prawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (karta 65). Pełnomocnik nie przywołał żadnych okoliczności, które rzetelność tego potwierdzenia mogłyby podważyć, co oznacza, że jako dokument urzędowy stanowi ono potwierdzenie zdarzeń w nim stwierdzonych. Wszelkie inne okoliczności powoływane w zażaleniu, jak odbiór trzech innych zarządzeń w tym dniu, rozmowa z pracownikiem Sądu, data dowiedzenia się przez pełnomocnika o treści przedmiotowego zarządzenia czy w końcu niezwłoczne dokonywanie innych czynności w postępowaniu przez tegoż pełnomocnika pozostają bez wpływu na ocenę tej jednej okoliczności – nieuiszczenia w terminie wpisu od skargi kasacyjnej po prawidłowym doręczeniu pełnomocnikowi wezwania w tym przedmiocie. Ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podlega bowiem całokształt pracy pełnomocnika w danej sprawie, lecz wyłącznie okoliczności związane z uchybieniem terminu.
W niniejszej sprawie, jak prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji, przyczyną uchybienia terminu bez wątpienia było zaniedbanie pełnomocnika, któremu doręczono z sądu wezwanie do uiszczenia wpisu, jednak z nieusprawiedliwionych powodów pełnomocnik nie zapoznał się z jego treścią i do niego się nie zastosował. Pełnomocnik Skarżącego nie zakwestionował prawidłowości doręczenia tegoż wezwania, ani nie wskazał na żadną obiektywną przyczynę uniemożliwiającą mu uiszczenie wpisu w terminie. Jedyną okolicznością wskazaną w zażaleniu był brak wiedzy pełnomocnika o treści wezwania, który to brak wynikał – jak zostało stwierdzone wyżej – z zaniedbania pełnomocnika. Powyższe powoduje, że nie może tu być mowy o braku winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a.
Na marginesie zaznaczenia wymaga, że nie jest prawdą, iż pełnomocnik wnosząc skargę kasacyjną w tej sprawie uiścił od niej wpis w wysokości wskazanej w § 3 rozporządzenia (połowa wpisu od skargi – a nie równowartość tego wpisu, jak podał pełnomocnik). Wpis od skargi w sprawie niniejszej ustalony był bowiem ostatecznie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 23 listopada 2010 r. na kwotę 592 zł (karta 15 akt sądowych), a więc wpłacona przez pełnomocnika kwota nie była zgodna z regułą z § 3 rozporządzenia.
Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.