Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 81/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie F. sp.j. w likwidacji z siedzibą w R. (dalej jako "Spółka") na postanowienie tut. Sądu z dnia 27 grudnia 2017 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 20 grudnia 2016 r. z chwilą wniesienia przez Spółkę skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W toku tego postępowania Spółka złożyła zażalenie z dnia 17 stycznia 2018 r. na postanowienie tut. Sądu z dnia 27 grudnia 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2017 r., którym odmówiono przyznania jej prawa pomocy.
W świetle powyższego Sąd uznał, że ww. zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Podkreślił bowiem, że o dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia przesądzają przepisy prawa. Wskazał, że brak takiej regulacji oznacza, iż orzeczenie jest niezaskarżalne, a zaskarżenie tego orzeczenia - niedopuszczalne.
W zażaleniu Spółka zaskarżyła ww. postanowienie z dnia 9 kwietnia 2018 r. w całości, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie (pkt 1-10).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), modyfikująca - w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest niniejsza sprawa - m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ art. 260 P.p.s.a., przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowiący, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 260 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako Sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu aktualnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie.
Należy zatem stwierdzić, że ani art. 194 § 1 P.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. W konsekwencji zaś zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Z tego powodu słuszne jest rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a.