Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 49/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. U. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 17 października 2023 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ww. decyzja została doręczona Skarżącemu w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.). Przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję dwukrotnie awizowano w skrzynce oddawczej adresata, zaś pierwsze awizo nastąpiło dnia 23 października 2023 r. Zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął - bezskutecznie - w środę 6 grudnia 2023 r. Skarga została zaś wniesiona dopiero w dniu 7 grudnia 2023 r. (tj. w czwartek), zatem z nieznacznym (jednodniowym) uchybieniem terminu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący - wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości - zarzucił naruszenie art. 150 § 1 pkt 1, art. 150 § 4, art. 150 § 3 i art. 149 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wskazał, że zapoznał się z zaskarżoną decyzją dnia 22 listopada 2024 r Jednocześnie został poinformowany, że przesyłka zawierająca decyzję została zwrócona w dnia 7 listopada 2024 r. i od tej daty należało liczyć termin na złożenie skargi. Zatem upływ terminu na złożenie skargi nastąpił w dniu 7 grudnia 2024 r., a Skarżący złożył skargę w terminie.
Ponadto doręczając decyzję nie zostały spełnione warunki z art. 149 Ordynacji podatkowej, bowiem doręczyciel zaniechał próby doręczenia pisma sąsiadowi, obecnemu w miejscu zamieszkania Skarżącego (budynek w zabudowie bliźniaczej).
Wobec powyższego należało uznać, że skarżący złożył skargę w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca decyzję została wysłana na adres Skarżącego. Doręczyciel pozostawił w dniu 23 października 2023 r. zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Zostało ono umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a następnie, z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 31 października 2023 r. W przedstawionych okolicznościach skutek doręczenia decyzji nastąpił w dniu 6 listopada 2023 r., czyli z upływem 14 dni od dnia pierwszego awizowania. Przyjęcie takie zgodne było bowiem z art. 150 § 1-2 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w sytuacji doręczenia pisma, w sposób jak w niniejszej sprawie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni liczonym od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej.
Okoliczność, że dnia 22 listopada 2023 r. Skarżący zapoznał się z zaskarżoną decyzją nie niweczy wcześniejszego skutku doręczenia. Opisane w art. 150 Ordynacji podatkowej doręczenie zastępcze jest równoważne z doręczeniem pisma stronie w sposób bezpośredni. W przypadku zastosowania fikcji prawnej doręczenia, późniejsze faktyczne wydanie pisma stronie nie może, zatem być uznawane za doręczenie w znaczeniu prawnym. Do takiego doręczenia może dojść tylko raz, gdyż przepisy regulujące tryb doręczeń, skutki prawne łączą z doręczeniem w przepisanej formie, a nie tylko i wyłącznie z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez stronę, czy jej pełnomocnika. Tym samym późniejsze odebranie przesyłki i zaznajomienie się z decyzją, nie znosiło przewidzianych w art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej konsekwencji prawnych.
Gołosłowne są również twierdzenia że możliwa była próba doręczenia pisma sąsiadowi, obecnemu w miejscu zamieszkania Skarżącego (budynek w zabudowie bliźniaczej).
Powyższe oznacza, że złożona w dniu 7 grudnia 2023 r. skarga do Sądu pierwszej instancji była spóźniona, a skoro tak, to zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." należało ją odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
[pic]